Nieuwsbrief Nr. 93 - mei 2016

35 jaar crematorium Antwerpen maar wat een feest!


35 jaar geleden werd de eerste steen gelegd van het Antwerpse crematorium. Tijd voor een feestje en wat voor een! 300 genodigden, waaronder zes leden van vzw Grafzerkje, werden verwelkomt op zaterdag 19 maart. Alle medewerkers van het crematorium en alle deelnemende artiesten waren herkenbaar aan … een zwarte veeg op hun neus! Simpel maar toch zeer herkenbaar voor de aanwezigen. In de aula werden we in zes groepen verdeeld en kregen we onder leiding van een begeleider een verrassende tocht door de diverse ruimtes van het crematorium. Gestart werd met een voorstelling “Mammie” over een ontmoeting van een man met zijn, overleden, moeder. De man in rolstoel werd gebracht door Ronald Van Rillaer, tevens de drijvende kracht achter heel deze organisatie, en Saartje Van Houtte, in het dagelijks leven ziekenhuisclown en musicalactrice. Waarom deze voorstelling in het Engels moest zijn is me een raadsel? Vandaar trokken we naar de technische ruimte van het crematorium, de ovens. Onderweg was er een ontmoeting met een imposante dame vergezeld van een levende uil, kregen we een performance van Herman Dufraing, illusionist . Als vrijwilligster voor zijn act koos hij ons lid Jenny  uit. Nadien was er een, voor wat mij betreft, kippenvelmoment wanneer, gehuld in rook, uit de technische ruime een prachtige operazangeres, Fedra Van De Veere, tevoorschijn kwam die het “Lacrimosa” van Mozart ten gehore bracht. 
Toen we weggingen zagen we een clown die tevergeefs trachtte contact te zoeken met onze groep maar hij werd gehinderd door het raam dat ons scheidde. Terug in het crematorium werd er nog literatuur  “voor en na de dood” werd gebracht door Kirsten Roosendael en Dirk Vermiert. Deze laatste bracht een “monoloog van een vader aan zijn zoon”. In een andere ruimte brachten Elke Buyle en Dieter Troubleyn elk enkele nummers. Van Dieter bleef me het pakkende “bring him home” uit de musical les Miserables bij. “Een leven zonder jou” was een theatervoorstelling  gebracht door Tinne Velkeneers en Wanda Joosten. 
Na dit gedeelte moesten we in de aula wachten tot alle groepen samen waren. Het koor  “La-Why” onder leiding van Steven Snijders hield ons in de funeraire sfeer. De dame met een uil was ook aanwezig. Een engeltje wees ons de weg naar de aula Chrysant voor de finale .
Tijdens die slotshow brachten alle deelnemers nog een nummer en plots werd op de raam geklopt. Neen het was niet Sinterklaas maar de clown die alweer tevergeefs trachtte binnen te geraken. Uiteindelijk lukte het hem toch. Na de welverdiende dankwoorden van de verantwoordelijke Carina Leys aan alle medewerkers en ook aan de begeleiders van Pontes kreeg organisator Ronald Van Rillaer het laatste woord. Hij ging dieper in op de allernieuwste trend: gepersonaliseerde urnen. Het werd lachen geblazen met onder meer urnen voor de spaarzame, voor de man met het moeilijke karakter om te eindigen met een gepersonaliseerde kist voor de genaamde Lesley Ann P. waar ruimschoots plaats was voor twee ver uitstekende borsten! Grappig! Terwijl alle artiesten van een welverdiend applaus genoten werd nog een tekst  geprojecteerd: “the clown is dead; the laughter is gone; the clown is dead; a life’s on the run”. Nadien werd aan iedereen nog een receptie aangeboden. Werkelijk een pracht van een evenement!

Jacques Buermans
 
Foto’s: Leen Otte, Maria Nuyts.