Nieuwsbrief Nr. 92 - maart 2016

Oude verdwenen graven komen weer boven


Een deel van mijn roots ligt in het landelijke Wolfsdonk. Jaarlijkse familiebezoeken, feesten, begrafenissen, we hebben het allemaal gezien daar. Toevallig kwam ik vele jaren geleden te weten dat rond de kerk nog enkele van mijn voorouders begraven liggen. Onder een zandterp met een verweerd houten kruis. Een typisch graf, dat meestal de tand des tijds niet erg lang doorstaat. Wat ook duidelijk was bij de rest van het kerkhof. Vele lege plaatsen, het zand vervlogen, het kruis vergaan. Enkel de stenen zerken houden het langer vol. Maar ook deze moesten verdwijnen. Enfin, dat was ooit de bedoeling. Grote kuis op ’t kerkhof. Er waren diverse opties: je kon het grafmonument zelf meenemen, je kon laten herbegraven op de gemeentelijke begraafplaats of je kon het overlaten aan de gemeente (dixit: monument weg, geen herbegraving). Ik vroeg en kreeg toelating om de houten kruisjes van mijn familieleden mee te nemen. Maar een tijdje later waaide er een andere wind en besloot men het over een andere boeg te gooien. Ze gingen voor de erkenning als dorpszicht. Gelieve dus alle meegenomen stukken terug te brengen.
Nadat ik enkele jaren niet meer op het kerkhof was geweest leek Allerzielen me een ideaal moment om nog eens op “familiebezoek” te gaan. Het bleek dat ze het echt meenden met die herwaardering. Grondig onderzoek leidde tot het in stand brengen van het kerkhof zoals het destijds was: originele beplanting, verdwenen graven schoten uit de grond, en dit alles werd bekroond met een boek. In “de kleine gids voor de Sint-Antonius Abt kerk en het plattelandskerkhof te Wolfsdonk” kan je alles vernemen over de kerk en het kerkhof. Tijd dat ik nog eens op bezoek ga, maar dit keer met de gids in de hand.

Johan Moeys