Nieuwsbrief Nr. 92 - maart 2016

De graftrommelsDe graftrommels, ja, de graftrommels


Een jaartje geleden werd er via vzw Grafzerkje een project opgericht; ze zouden twee graftrommels restaureren. Ze zagen er niet uit, die dingen. Oud, deuken, kapot, kortom: ze hingen nog met flarden aan elkaar . Niets voor mij - dacht ik.
Algemene vergadering in Blankenberge. Ik was er net op tijd geraakt; de groep was al op weg naar de begraafplaats. Wat stond daar, op die begraafplaats? Juist, een graftrommel. Een mooi gerestaureerd exemplaar.
Konden ze er dat van maken? Ook van die gedeukte dingen van ons?
Op diezelfde algemene vergadering was er dan nog een uiteenzetting over graftrommels en rouwkransen - gerestaureerde en andere. Knap werk zat daar tussen en mooie dingen.
Alsof dat nog niet genoeg was, kwam Lin vertellen dat er een workshop was om porseleinen bloemetjes te leren maken in het kader van de herstelling van die graftrommels. Mijn belangstelling was gewekt; en ja, ik kon nog aansluiten; het was nog niet volzet. In eerste instantie wou ik wel die herstellingen leren doen omdat er op Schoonselhof ook wel wat kransen zijn waar enkele brokken af zijn en misschien kwamen die technieken wel van pas om daar hier en daar iets te herstellen. En aangezien er op onzen hof in de winter toch weinig tot niets te doen is rond onderhoud, had ik tijd om er iets bij te nemen.
Enkele weken later, met onze voorzitter, op weg naar Heist-op-den-berg, naar de workshop voor de bloemetjes. Tom-Tom, en wij dus, hadden het lastig om de exacte plek te vinden, maar we kwamen terecht bij Frederik. Dat bleek Frederik Roggeman te zijn; een man met twintig jaar ervaring in herstellingen van allerhande kostbare zaken. Nu, die man kon in de eerste plaats met veel overtuiging vertellen over porselein en daarnaast kon die gewoon toveren. Die veranderde een bol klei in een vingerknip in een prachtig bloemetje. Het was de bedoeling dat wij dat ook zouden gaan doen - of toch iets dat er een beetje op kon lijken....
Frederik zou ons helpen om onze bloemen te bakken en ons dan nog te tonen hoe we er kleur moesten op aanbrengen. Er moesten dus bloemen gemaak worden - en veel ook.
Wij dus, een week later aan de slag, onder het toeziend oog van Filemon
Aangezien het nog niet genoeg bloemen waren (we waren maar met vier en we werken nog lang niet zo snel als Frederik) hebben we dat de week nadien nog es herhaald.
Het is nu spannend afwachten om te zien hoe onze productie een verblijf in de oven gaat overleven en wat we terecht brengen van het kleuren.
Besluit: ik ben zeker niet de handigste en klei of porselein zijn zeker geen 
grondstoffen waar ik al mij hele leven zat op te wachten, maar het is leuk. Het is leuk om iets heel nieuws te leren en enkele mensen anders te leren kennen. Er zijn er vb die tegen hun bloemen gaan praten als het niet echt goed gaat... Het feit dat we nadien een hapje gaan eten, maakt het nog leuker. 
Als je zin moest hebben om ons te komen versterken - we vragen geen engagementen tot het einde van de werkzaamheden, maar alle hulp is welkom - laat dan iets weten aan Lin; zij coördineert het boeltje.
Tekst en foto's : Jacques Buermans en Leen Otte