Nieuwsbrief Nr 86 - maart 2015

Korte funeraire weetjes uit Venetië


In de lagune rond Venetië liggen verschillende eilanden. Het eiland Lido, bekend van zijn Hôtel des Bains, en het boek “De dood in Venetië” van Thomas Mann, heeft twee joodse begraafplaatsen. Ze liggen beide in San Nicolo. De oude begraafplaats werd geopend in 1386. Achter de hoek ligt de nieuwe joodse begraafplaats. Denk bij nieuw niet aan recent, want de monumenten zijn ook al ettelijke jaren verweerd.
Een van de meer gekende laguna-eilanden is San Michele, het begraafeiland. Bijna het volledige eiland is ingenomen door de begraafplaats. Zoals in de meeste andere landen werden de Venetianen destijds begraven op kerkhoven in de stad, maar door plaatsgebrek en om hygiënische redenen werden San Michele en een ander naburig eilandje gekozen tot begraafplaats. De kerk, San Michele in Isola staat bij de aanlegsteiger. Overal vind je er cipressen. Het eiland is omkaderd door hoge terracottamuren. De bekendste bewoners zijn Ezra Pound, Sergei Diaghilev en Igor Stravinsky. Sommigen blijven ongestoord liggen, anderen worden na tien jaar opgegraven. De botten gaan nadien naar het knekeleiland Sant’Ariano.
Marco Polo werd in de wijk Cannaregio geboren rond 1254. Hij verliet Venetië voor een langdurige reis naar het hof van Kublai Khan. Na zijn verblijf keerde hij in 1295 terug naar Venetië, na een carrière van twintig jaar rondreizend diplomaat. Hij kon daar adembenemende verhalen over vertellen. Vele Italianen geloofden zijn verhalen niet. Zijn bijnaam werd Marco Il Milione, Marco van de miljoen leugens. De nu geseculariseerde kerk San Lorenzo in het district Castello zou de begraafplaats van Marco Polo zijn, maar er is zoveel verbouwd dat er geen bewijzen van zijn. De sarcofagen zijn verdwenen bij de verbouwingen van 1592.
De algemene regel op alle begraafplaatsen is verbod op piknikken, honden, fotograferen….
 
Tekst en foto's : Johan Moeys