Nieuwsbrief Nr 85 - januari 2015

Roland Verhees is niet meer


Zaterdag 22 november bereikte ons het droevige bericht dat Roland Verhees overleden was. Enkele dagen voordien werd hij getroffen door een beroerte. Roland was gedurende jaren een gewaardeerd lid van onze vzw Grafzerkje.

De grootvader van Roland richtte een steenhouwersbedrijf op in 1907. Na zijn vader kwam Roland in de zaak. Zijn specialisatie was de ambachtelijke kant van het beroep. We laten hem even zelf aan het woord: “Het ambachtelijke deel van het steenhouwen geeft zoveel meer voldoening: het kappen van letters en motieven … Je werk is nooit af; het kan altijd nog worden verbeterd.” Als steenhouwer eindigt je opleiding eigenlijk nooit. Behendigheid, bekwaamheid en doorzicht leer je pas met de jaren”. In 1980 werd hij voorzitter van de vereniging voor hardsteenbewerkers. Wegens acute blindheid diende hij zijn bedrijf stop te zetten.
Ik kende Roland Verhees vaag van tijdens mijn Epitaafperiode. In 2007 leerde ik Roland beter kennen toen de stad Antwerpen besloot om een adviescommissie op te richten die ging adviseren wanneer er grafmonumenten in peterschap of in bruikleen genomen werden. Naast een aantal mensen van de stad werden twee ‘externen’ aangesproken: een ervaringsdeskundige en een persoon met technische vakkennis. Voor de eerste functie werd ondergetekende aangezocht, voor de tweede Roland Verhees. Van toen af gingen we regelmatig op stap samen met de deskundigen van de stad Antwerpen om op diverse Antwerpse begraafplaatsen advies te gaan verstrekken. Al van bij de aanvang werd ik getroffen door de vakkennis van Roland. Ondanks zijn handicap verblufte hij me meermaals met onder meer zijn kennis van de ligging van grafmonumenten op begraafplaatsen waar ik met moeite mijn weg vond. Zijn professionele ervaring, hij was toch meer dan vijftig jaar een gewaardeerd vakman, sloeg meermaals mensen met verstomming. Daarnaast had hij een geheugen waar vele jaloers op zouden zijn. Ik herinner me nog toen we eens op Silsburg rondliepen. Bij een graf van drie zusters kon Roland perfect hun voornamen, geboorte- en overlijdensjaren opnoemen. Ik moet ook bekennen dat adviseren een arbeidsintensieve en een dorstige job is. Vaak dienden we na afloop van het officiële gedeelte nog een nabespreking te houden die dikwijls langer duurde dan het adviseren zelf. Maar bij pot en pint leerden we heel veel door de onmetelijke kennis van Roland. De laatste tijd diende er minder en minder geadviseerd te worden maar niet getreurd: we richtten dan maar zelf een ‘commissie (?)’” op waar Rita, Stannie, ikzelf en onze voorzitter Roland urenlang konden discussiëren over begraafplaats- en andere problemen en waarop we na afloop fier konden terugblikken met de woorden “Dat hebben we weer goed voor mekaar gebracht”.
Roland Verhees kon ook zijn gehoor boeien met zijn verhalen. Zo herinner ik me een rondleiding die hij voor onze vzw Grafzerkje gaf op ‘zijn’ Rochuskerkhof. Zijn betoog werd gekruid met talrijke anekdotes. De aanwezigen, meer dan 60 personen, voornamelijk dames - en dat lag zeker aan de charmes van de gids - maar ook de pastoor en de schooldirecteur waren aanwezig, genoten van de verhalen van Roland: een meester-steenkapper maar ook een meester-verteller! (Kijk maar eens in Nieuwsbrief 56b)
Ik durf hier in naam van Rita, Stannie en mezelf te spreken. Onze bijeenkomsten zullen niet meer zijn wat ze waren. Er zal altijd een lege stoel blijven voor onze ‘voorzitter’! Dat beloof ik plechtig. Maar ik ben er ook van overtuigd dat de mensen van de stad Antwerpen die van ver of van nabij met Roland Verhees te maken hadden, zullen constateren dat het nooit meer zal zijn zoals vroeger.
 
Roland, mijne beste vriend, we zaten elkaar regelmatig in de haren, maar dat was onze vriendschap. Personen die daar toevallig getuige van waren zullen wel eens gedacht hebben dat die twee kemphanen elkaar rauw lusten, maar niets was minder waar. We respecteerden en waardeerden elkaar.
 
Roland: kijk van boven op je wolk maar eens neer. Je mag trots zijn op al je vakmanschap dat op onze begraafplaatsen te bewonderen valt. En kijk van tijd tot tijd ook eens naar mij om te zien of ik niet al te veel uit mijn rol val! Ik vond het een hele eer om jou te mogen kennen. Het ga je goed, mijn vriend. Ik mis je nu al!

Roland is niet meer en Buermans gaat al in de fout

Zaterdag 29 november: de begrafenis van Roland. Gigantisch veel volk, ook een aantal leden van vzw Grafzerkje, op de uitvaart. Ik had gevraagd om een toespraak te mogen houden voor mijn goede vriend Roland.  Dochter Christine had afspraken gemaakt met de pastoor. Tijdens de uitvaart las Christine een mooi verhaal voor over haar vader. Ik dacht dat het nadien aan mijn beurt zou zijn. Niets was minder waar. Ik maar wachten en na een uur en een kwartier was de plechtigheid voorbij. Geen toespraak van ondergetekende en ik moest onmiddellijk de kerk verlaten om een sanitaire stop te maken. Toen ik terugkwam zegde een van onze leden “ze hebben uw naam afgeroepen en ge waart er niet”. Eerst dacht ik nog dat mijn naam afgeroepen werd toen ik aan mijn sanitaire stop bezig was maar dat niet omdat toen ik weg ging de plechtigheid voorbij was maar blijkbaar had de pastoor tijdens de dienst iets gezegd van “Jacques gaat nu spreken”. Ik noch al de mensen die in mijn omgeving zaten hadden er iets van gehoord. Ik ben me uiteraard na de dienst gaan verontschuldigen bij de dochters van Roland. Nadien moest ik toch denken dat Roland vanop zijn wolk eens hartelijk gelachen zou hebben en gezegd hebben, zoals hij alleen maar kon, “Burmans, ik ben er nog maar net niet meer en ge laat alles al in het honderd lopen”.
 
Jacques Buermans.

Afscheid van Roland Verhees (Deurne 6/7/1931 – Deurne 22/11/2014)

Deurne-Zuid nam met een zeer druk bijgewoonde viering op zaterdag 29 november 2014 in de grote Sint-Rochuskerk afscheid van een bekende verschijning: Roland Verhees (83), steenhouwer in opvolging van zijn vader en grootvader, actief op verschillende begraafplaatsen in de buurt: Sint-Rochus, Sint-Fredegandus, Ruggeveld en Silsburg.
Pastoor Fons Houtmeyers eerde de overledene ook als gekende en gewaardeerde parochiaan. Op de zaterdagvieringen had Roland zijn vaste plaats. Te allen tijde kon de parochie beroep doen op Verhees die eenieder met raad en daad bijstond en voor alles en nog wat een oplossing toverde, steunend op zijn jarenlange technische beroepservaring en kennis o.a. bij de moeilijke verhuis van de doopvont en behandeling van de kerkvloer. Alle mensen in de buurt kende de wat oudere man, vaak op stap met zijn rugzakje en blindenstok. Rolands zicht was niet meer zo perfect maar hij herkende iedereen onmiddellijk aan zijn stem. Hij hield van een gezellige babbel of een pintje in een van de buurttavernes en iedere keer viel daarbij zijn paardengeheugen en vertelkunst op. Hij was als het ware een encyclopedische bron voor medewerkers van de begraafplaatsen en genealogen. Meer dan eens vergezelde onze goede vriend ons bij opzoekwerk op de begraafplaatsen. Bij het begin van de viering kwam één van zijn twee dochters dankbaar vertellen over de mooie jeugd die hij haar zus en haar bezorgde: Roland was er altijd voor zijn gezin, thuis en op reis naar zee en in Oostenrijk. Met Nia Hendrickx vierde hij nog niet lang terug hun 60-jarig huwelijksjubileum. De bezorgdheid was wederzijds want ook al dat pa Roland zich met zijn visuele beperktheid heel goed uit de slag kon trekken, waren ze steeds opgelucht bij zijn veilige thuiskomst. Roland zal zeer gemist worden want op de begraafplaatsen wist hij over iedereen en alle families waarvoor hij een grafsteen had opgebouwd heel wat te vertellen; dat bewees hij meer dan eens op rondleidingen. Treffend was, naast de begeleiding van het kerkkoor de keuze van de muziek tijdens de offergang: My Way. Inderdaad, Roland deed alles op zijn manier als een warme man, een uitverkoren informant en adviseur die we hard gaan missen.
Na de dienst werd zijn lichaam te rusten gelegd op de begraafplaats Silsburg in een familiegrond, door hem gekozen, pal naast het graf van zijn schoonfamilie.
Bedolven onder bloemen rust hij nu voorgoed op park X 2, westzijde, graf 19.
 
Rust zacht, beste vriend Roland, wij vergeten je niet.
Ludo Dieltiens 1/12/2014
 
Foto’s: Ludo Dieltiens en Jacques Buermans.