Nieuwsbrief Nr. 9 - januari 2003

Hele rij monumenten geredmonument voor moederke Eyer gered


Terwijl schepen Pairon verder gaat met de afbraak van de begraafplaats Schoonselhof valt er toch nog goed nieuws te rapen. Eens te meer blijkt ook dat coördinatie dikwijls ver zoek is.
 
Het monument voor moederke Eyer, geboren te Oorderen 15-2-1819 en overleden te Lillo op 9-10-1924, met haar 105 jaar en zeven maanden denkelijk de oudst begravene op het Schoonselhof stond op een lijst van verwaarloosde grafmonumenten. Ik nam mij voor om te trachten dit monument te redden en ging te raden bij de heemkundige kring van Lillo. Vele monumenten kwamen van de, in 1960, afgebroken begraafplaats van Lillo. De verantwoordelijke vond het een mooi monument maar bleek niet in de mogelijkheid om aan de verwaarlozing een eind te stellen. Ik wilde er dan zelf iets aan doen maar verzocht de administratie van de begraafplaats om uit te zoeken of er nabestaanden waren. Ik wilde vermijden dat ik, na kosten gedaan te hebben, geconfronteerd werd met een erfgenaam die zegde: dank u Buermans maar dit is mijn monument. Eind november informeerde ik eens hoe ver het stond. Volgens de mensen van de administratie was de kous af: zij hadden een antwoord bekomen van de bevolking waarin stond dat de heer Eyer naar Kapellen was verhuisd in 1983. Toen ik hen vroeg waarom zij niet verder geïnformeerd hadden in Kapellen moesten zij het antwoord schuldig blijven. Enigszins geïrriteerd nam ik de telefoon, belde de bevolking van Kapellen en kreeg onmiddellijk het huidige adres van de heer Eyer. Die was zo verwonderd dat het monument nog bestond dat hij een half uur later ter plaatse was en besloot het monument in orde te brengen.
Meer nog zijn echtgenote vond het best interessant om de gehele lijn in orde te brengen om te vermijden dat de twee monumenten naast moederke Eyer zouden verdwijnen.
 
De heer Eyer deed het nodige en de gehele lijn is nu gered. Hij was eveneens bereid om de concessie over te nemen. Tegelijkertijd toog ik op zoek naar nabestaanden van de twee andere monumenten, twee pastoors. Mijn beproefd recept als niets meer helpt, een zoekertje in Gazet van Antwerpen, hielp eens te meer en een heer Mateusen, familie van pastoor Mateusen, kwam eveneens ter plaatse kijken, zag dat het goed was en gaat ook dit monument een opknapbeurt geven. Nadat de nodige nabestaanden opgespoord werden viel de frank van de mensen van de administratie: de concessie was nog niet verlopen. Tot 2009 zijn de monumenten nog veilig maar ik kan u nu reeds met een gerust gemoed vertellen dat, na die tijd, dankzij de inzet van hun nabestaanden zij nogmaals voor 50 jaar uit de klauwen van afbraakzuchtige schepenen gered zijn.

Tekst en foto's  : Jacques Buermans