Nieuwsbrief Nr. 84 - november 2014

‘Ik wou dat ik een Blankenberge had’vertelde An Hernalsteen


IK WOU DAT IK EEN BLANKENBERGE IN MIJN TUINTJE HAD
 
Met Cis aan de zwier gaan is altijd plezant. Zelfs als de engeltjes daarboven heftig grote kuis houden en hun pluimenzak met veel geweld uitschudden. Zelfs als een zeebriesje je neus tot achter je oren laat flapperen. Zelfs als je adem bevriest nog voor hij je mond heeft verlaten.
Cis had mij beloofd dat het deze keer geen waar zou zijn en dat Blankenberge uitzonderlijk van een zacht microklimaat zou genieten. Het zou dus dubbel plezierig worden om met Cis aan de rol te gaan. Ik op weg richting parel aan de Belgische kust voor een themarondleiding WO I.
Cis zette meteen de juiste toon met een aantal weetjes over Blankenberge tijdens de periode 1914-1918. Kroonprins Frans Ferdinand kwam hier regelmatig met zijn familie de zeelucht opsnuiven. Hij had zijn suite in “l’Hôtel des bains et des familles” al geboekt maar kwam nooit opdagen. Een moord stak stokken in de wielen met een wereldbrand als resultaat.
350 tot 500 inwoners werden opgeroepen om het vaderland te verdedigen, een 50-tal onder hen zag Blankenberge niet levend terug.
In augustus 1914 werd Blankenberge overspoeld door vluchtelingen die allemaal het kanaal op en over wilden.
De kust werd verdedigd want in Duitsland vreesde men een invasie van den Engelsman.
Na de hitte van de strijd was het voor Duitse soldaten goed verpozen in de Blankenbergse peis en vree.
 
Een kort en bondig verslag in telegramstijl van wat we zo allemaal te weten kwamen.
Ereperk Common Wealth: de haven van Zeebrugge diende als uitvalsbasis voor Duitse
U-boten die korte metten maakten met de Royal Navy. De Britten probeerden de haven op 23 april 1918 te saboteren, strategisch werd dit een miskleun van jewelste. De lichamen van vijf Britse matrozen die op de kust aanspoelden werden hier bijgezet.
De familie Goetghebuer was actief in het hotelwezen. Zoon Willie studeerde aan de Antwerpse hogeschool en bood zich aan als oorlogsvrijwilliger. Hij werd ingezet bij de verdediging van het fort Walem en sneuvelde er op 5 oktober 1914 .
Het ereperk Moedersmart was een initiatief van burgemeester Arthur Pauwels . Perk en de beeldengroep van Guillaume Charlier werden ingehuldigd op 14 september 1924.
Juliaan Vandepitte, werd “gepakt van de gas” en was niet meer geschikt voor het actieve frontleven (1107). De man had een technische knobbel en werd daarom ingeschakeld bij de telegrafie zonder draad (TSF), heimelijk droomde hij van een katholieke Vlaamse radio-omroep. Hij zou de eerste uitzending van de KVRO niet meer meemaken want hij was kort voordien overleden in een Brussels militair hospitaal. Het graf is ondertussen verplaatst en opgeknapt door de VTBcultuur. Het zal ingehuldigd worden op 11 november 2014 om 15u. Allen daarheen.
Ereperk de plicht. Hier rusten mensen die omkwamen tijdens het uitvoeren van hun plicht. Hier kwamen wraakacties en de naweeën van de oorlog aan bod. Gerard de Wulf en Cornelis Ponjaert, 2 politiemannen, werden gedood op 7 mei 1919 bij een bomaanslag. Moraal van het verhaal: open nooit een pakketje.
Frans Monbaliu werd als vuurkruiser behangen met medailles.
Tekst en foto’s: An Hernalsteen