Nieuwsbrief Nr. 84 - november 2014

Nocturne op SchoonselhofLeen was er bij


Nocturne Schoonselhof Antwerpen
Dat men in Antwerpen graag iets anders doet dan elders, is geweten. Antwerpen organiseert de Week Van De Begraafplaatsen in de week van 1 november.
In dat kader wordt op de avond van 31 oktober volgens een goede traditie de nocturne georganiseerd op de parkbegraafplaats Schoonselhof in Antwerpen. Dit jaar voor de tweede keer. Vorig jaar was het een overdonderend succes; iedereen mocht een kaarsje op het graf van een geliefde plaatsen en naast de gedichten die Maarten Inghels bracht, gebeurde er niet zoveel. Het was vooral voor de sfeer dat men kwam.
Deze keer wou men het meer in banen leiden en organiseren. Er zouden teksten voorgedragen worden, verhalen verteld en men zou samen zingen – liederen die met de oorlog te maken hadden. En dat allemaal op het grote militaire ereperk. De kaarsjes waren er natuurlijk ook terug en bijkomend kon men genieten van een bekertje soep.
Aangezien onze voorzitter gevraagd had om het promotiemateriaal van VZW Grafzerkje voor de Week Van De Begraafplaatsen goed op tijd klaar leggen, zodat het zoveel mogelijk kon verspreid worden, waren we al vroeg aanwezig. Het was nog niet helemaal donker en de eerste deelnemers kwamen binnen gedruppeld. Er waren verschillende vuurkorven en de lanen waar veel publiek verwacht werd, waren verlicht met theelichtjes in glazen bokaaltjes.
We trokken met onze kaarsjes de begraafplaats op om enkele van onze favoriete grafmonumenten te gedenken. Waar wij kwamen, was niet veel volk – natuurlijk ook omdat wij onze weg kennen en niet op de gangbare paden bleven. Na een tweede lading kaarsjes geplaatst te hebben – het was toen al helemaal donker, gingen we door het bos naar het grote militaire perk. Daar werden we verwelkomd door Martine die kort uitleg gaf over wat we hier konden meemaken. We kwamen net op tijd om het verhaal mee te pikken van Jules Olieslagers die vertelde over zijn broer, Jan. Een mooi en ingetogen verhaal dat gebracht werd tussen de graven van Jules en Jan in. Nadien gingen we even mee luisteren naar de zangers. Omdat die stopten na hun lied, gingen we daar weg. Zelfs met een zaklamp vond ik het te donker om nog verder op het perk te gaan; het was ook niet duidelijk of daar nog iets gebeurde. We rondden dan onze wandeling af langs het Kasteel waar we het staartje van een toneelstuk(je?) nog meepikten.
Dat het weer een succes was, lijdt geen twijfel. Het in goede banen proberen leiden is zeker positief, maar ik had het gevoel dat we overal te laat kwamen en daardoor de helft mistten. Verhalen werden herhaaldelijk verteld; liederen en toneel werden hernomen, maar het was niet echt duidelijk wat er wanneer zou gebeuren. Of dat een minpunt is? Nee, zeker niet. De sfeer was er en daar is het uiteindelijk toch meest om te doen. Het is en blijft een speciale belevenis om ’s avonds onze begraafplaats te bezoeken.
Wat enkel nog rest is een woord van dank aan de mensen die de organisatie van deze nocturne op zich genomen hebben. Knap werk en volgend jaar deze tijd, kunnen we hopelijk weer afspreken voor een volgende nocturne! Ik zal er zeker bij zijn.

Tekst: Leen Otte
Foto’s: Leo Spiessens