Nieuwsbrief Nr. 78 - november 2013

Trio Schoonselhofons lid Mieke Versées was aanwezig tijdens de WBP in Antwerpen en maakte een verslag; ons lid Leen Otte vulde aan.


Na mijn vreemdgaan in Frankrijk, terug naar mijn Antwerpse biotoop.


Vrijdag 25 oktober 


Een warmgrijze namiddag. 
Op het Schoonselhof vindt de plechtige inhuldiging plaats van twee nieuwe urnenvelden en twee columbaria. Het ontwerp is van architect Kristoffel Boghaert en landschapsarchitect Benoit Fondu.
Vermits speechen een must is, nemen achtereenvolgens Hendrik De Bouvre, begrafenisondernemer Johan Dexters en Schepen Philip Heylen het woord.
Wat ik daaruit vooral onthoud is dat het Schoonselhof in de toekomst de aandacht krijgt die het zeker verdient met o.a. de restauratie van het Kasteel.
Het Schoonselhof blijft een plek om te wandelen, een rustplek voor de levenden en de doden.
Onze stadsdichter Bernard Dewulf sluit af met zijn gedicht : De doden. 
Gedrukt op een plaat, ligt het in het gras tegenover de nieuw aangelegde asbestemmingsgebieden.
Dan is het moment daar om de realisatie te bekijken.
Ik durf te zeggen, het is aangenaam toeven in het columbarium. Het ligt verzonken tussen de urnenvelden. Het lijkt een kamer in open lucht met groen en zitbanken. Belangrijk ook dat je bij regen toch droog blijft aan de urnenmuur. 
Vanuit het columbarium gaat een trapje omhoog naar het urnenveld. Je kunt er ook voor kiezen de urne te begraven. 
Nadien volgt nog een receptie in het cafetaria van het crematorium.
Voor mij blijkt het een dure namiddag, ik speelde ergens mijn leesbril kwijt.
Zaterdag 26 oktober


Schoonselhof beroemd, een nieuwe wandeling in het kader van de Antwerpse week van de begraafplaatsen. Met het wandelboekje kun je zelf op ontdekking gaan maar voor “la petite histoire” heb je Jacques wel nodig. Vandaag is zijn vuurdoop alhoewel…  
Benieuwd ga ik mee op stap. De weergoden zijn in hun nopjes en de wandelaars ook. 
Ik had minstens een fles verwacht om stuk te slaan tegen een monument maar neen dat is een te hoge verwachting.
Na een korte inleiding starten we bij het grafmonument van Peter Benoit. Vervolgens houden we halt bij Coquilhat. Wie staat er daar op het medaillon, niet Stanley maar…?  
Tussendoor een paar extraatjes bij opgeknapte monumenten. Het staptempo ligt hoog, merkt een van de wandelaars op en dat is het ook. Zo trekt gedurende 2,5 uur beroemd Antwerpen voorbij. Ik merk dat het grafmonument van Lies in een steeds erbarmelijkere staat  verkeert. De restauratie lijkt wel een héél moeilijke bevalling!
Het einde van de wandeling mis ik. Sorry, Alice Nahon en Bourla, ik zocht tevergeefs mijn leesbril tussen de blâren. 
Na de rondleiding volgt een meer dan verdiende dorstlesser.
Schoonselhof beroemd, we kregen waar voor ons geld. Ach nee, het was gratis vandaag.
Donderdag 31 oktober 


Voor de eerste keer vindt op het Schoonselhof een nocturne plaats.
Het wordt een sfeervolle avond met fakkels, vuurkorven en lichtjes (311) die je op het graf van een overledene kunt plaatsen. Maarten Inghels  leest ook voor uit “De eenzame uitvaart”. 
Zo staat het in de GVA mét foto’s.
Ik vind het een mooi idee en vertrek weer richting Schoonselhof.
Wanneer ik op de begraafplaats aankom, zijn medewerkers ijverig bezig lichtjes en fakkels langs de lanen te plaatsen. Jammer genoeg strooit een stevige wind roet in het eten. 
De vlammekes doven onverbiddelijk. Gelukkig zijn er de vuurkorven die voor warmte en sfeer zorgen. 
Met een lichtje en de aansteker van Maarten op zak wandel ik naar perk U. Ik ben er niet alleen en er branden al enkele rode lichtjes. Niet iedereen is hier vergeten en dat geeft mij een warm gevoel.
Met de korven als vuurbaken, ga ik even later naar het kasteel. 
De zaal loopt vol. Maarten brengt enkele verhalen, waaronder dat van de “rattenman “, meneer G.D., een sensatieverhaal. Het haalt voluit de media. Op de “eenzame uitvaart” is zelfs pers aanwezig. Ja, we zijn sensatiebeluste wezens, denk ik bij mezelf.
Het bijhorende gedicht “Niemand” van Bernard Dewulf vind ik beklijvend.
Ik kocht het boek, meer dan het lezen waard. Een stimulans vind ik om verder te kijken dan namen op belletjes en brievenbussen. Er wonen mensen achter.
In het donker keer ik terug richting uitgang. Talloze schimmen loop ik voorbij, een lichtje in de hand. De nocturne was een succes. 
Mieke Versées


Ons lid Leen Otte vulde aan:


Week van de begraafplaatsen


De Stad Antwerpen deed weer es iets anders dan de anderen; ze plaatsten de week van de begraafplaatsen rond 1 november en deden in het voorjaar niet mee met de andere steden en gemeenten. Een zeer geslaagde gok, blijkt vandaag. 
Zoals je hierboven al leest, schrijft Mieke over de activiteiten waar zij ook bij was. De inhuldiging van het nieuwe columbarium, de nocturne; het waren beiden succesnummers.


Jacques zou de wandeling ‘Schoonselhof Beroemd’ gidsen. Er moest vooraf niet ingeschreven worden en het was bijgevolg een grote gok of er wel iemand zou afkomen voor de wandeling. Onze voorzitter was er niet echt gerust in; ten onrechte bleek later. Op zaterdag mochten we 20 wandelaars begroeten, op woensdag waren er slechts 10, maar op donderdag 22 en als klap op de vuurpijl waren er zaterdag 85 – u leest het goed: vijfentachtig – wandelaars aanwezig. Jacques kennende wou hij die klus alleen klaren en, wie zou daaraan twijfelen, hij is met glans geslaagd om een immense groep door Schoonselhof te leiden en of het nu voor 10 of voor 85 man is: de leuke anekdotes kregen ze allemaal voorgeschoteld. Hier en daar verliep het iets lastiger, maar dat was dan enkel omdat de perken zich minder lenen om met 85 personen tegelijk te passeren. 
Over die hele ‘week van de begraafplaatsen’ kan maar één ding gezegd worden: we doen dit volgend jaar over en bekijken ondertussen hoe het nog beter zou kunnen.


Leen Otte


Foto’s Leen Otte + Mieke Versées