Nieuwsbrief Nr. 78 - november 2013

Le ‘Cimetière de Capestang’Claude Descamps, sympathisant van Grafzerkje vzw ging Frankrijk en bracht volgend verslag mee.


Afgelopen zomer zijn we op reis geweest in de Languedoc, o.a. bekend om zijn lekkere Franse landwijnen. We hadden een vakantiehuisje gehuurd in Capestang dat als uitvalsbasis diende voor tal van uitstappen in de streek.
Capestang is een gemeente van ongeveer 3000 inwoners dat omgeven is door wijngaarden. Eén van de toeristische troeven is de “Canal du midi” die langs Capestang ligt. Het kanaal, dat 250 km lang is, verbindt de Middellandse zee met Toulouse. Daarnaast kun je er langs het kanaal lange tochten met de fiets maken. Ook het gemeenteplein met een typische kerk en de platanen, die voor de nodige schaduw zorgen, is een heerlijke plek om te vertoeven met een glas of een zuiderse schotel om de hongerige maag te sussen.
Maar tijdens een korte wandeling op het middaguur naast het kanaal werd mijn aandacht getrokken door een conciërgewoning van de begraafplaats van Capestang. De woning wordt nog echt bewoond door een conciërge en de imposante façade verraadt al iets van wat ik achter die poort te verwachten had. En inderdaad mijn nieuwsgierigheid werd beloond. 
Binnen de oude begraafplaatsmuren bevonden zich de meest imposante graven daterend uit de 19e en 20e eeuw.  Wat mij uit die tijd meest opviel was dat de gehuwde dames met de naam van hun echtgenoot vermeld stonden en meestal in kleine lettertjes stond dan de meisjesnaam (“née” comme ….”).
Bij het ontwerp van de meeste “grafzerken” was door de eerste generatie al gedacht aan de generaties die nog moesten geboren worden. Grootouders, ouders en kleinkinderen kwamen er vaak weer onder één dak te liggen.  Bij het aanschouwen van de verschillende familiekelders viel mij één laatste rustplaats op waar de kisten bovengronds boven elkaar gestapeld werden, iets wat je meer ziet in meer zuidelijke landen.
Op deze begraafplaats heeft de gemeente ook de nodige aandacht besteed aan de oorlogsslachtoffers van de 1e  en de 2e wereldoorlog. Je ziet hier ook een verwijzing naar slachtoffers die sneuvelden tijdens de 2e wereldoorlog, maar aan het typische kruis kun je al zien dat het hier om verzetsstrijders gaat die voor de bevrijding van het vaderland streden tegen de nazi’s. En op enkele van de grafopschriften zag je ook soldaten die voor het vaderland gestorven waren tijdens de Algerijnse oorlog tussen 1954 en 1962. 
Na ruim een uur wandelen bij een temperatuur van om en bij de 38°C en enkel het geluid van de krekels op de achtergrond liet ik de geschiedenis van Capestang achter mij. Maar moesten graven kunnen spreken, hoelang was ik dan gebleven….?

Tekst en foto's : Claude Descamps