Nieuwsbrief Nr. 8 - november 2002

Sint Walburgis en Robermontverslag van het Grafzerkjesbezoek aan de begraafplaatsen van Sint Walburgis en Robermont te Luik


Zoals steeds waren de weergoden mij gunstig gestemd toen we onze opwachting maakten aan de begraafplaats Sint Walburgis te Luik. Tien Grafzerkjes vergezelden mij tijdens onze tocht langs deze mooie dodenakker. De gids, Michèle Leveque, deed meer dan haar best. Niet alleen was zij zeer goed op de hoogte van funeraire symbolen maar tevens kon ze haar publiek boeien met verhalen over de op Sint Walburgis liggende personaliteiten. Zij gaf nog een meerwaarde aan het bezoek daar ze verschillende malen illustreerde wat ze ons vertelde en ook ons liet genieten, met behulp van een bandopnemer, van een tekst gedeclameerd door een Luikse befaamde actrice Berthe Bovy of een vioolconcert van de befaamde virtuoos Henri Koch. 
Na een uitgebreid middagmaal, de “petite restauration” bleek niet minder (maar ook niet meer) dan een croque monsieur te zijn waarbij deze grote bestelling leidde tot een “coup de foudre” (met enorme wachttijden tot gevolg), trokken we naar Robermont. Michèle Leveque had haar wedde reeds ontvangen zodat wij het zonder illustraties en muziek moesten doen. Toch was zij, eens te meer, op de hoogte van haar zaak. De juffrouw had spijtig genoeg nog een enorm vertrouwen in de VZW Epitaaf daar zij op een zeker moment stelde dat zij, om zich correct te informeren, aan hen bijkomende informatie vroeg en verwonderd was dat zij, na enkele weken, nog steeds geen antwoord van VZW Epitaaf mocht ontvangen. Toen zij dat vertelde barstten de Grafzerkjes in lachen uit en Jan Annemans kwam direct met een waarheid als een koe naar voren toen hij stelde dat “iets vragen aan Epitaaf” synoniem staat voor “nooit”. Nadien werden de dorstigen gelaafd in een naburige afspanning. Waar ik nu al zeker van ben is dat Luikenaars het veel minder aan hun hart zullen krijgen dan Vlamingen want aan werken hebben ze blijkbaar een broertje dood en vriendelijkheid staat ook al niet hoog in hun vaandel.

Tekst en foto: Jacques Buermans