Nieuwsbrief Nr. 72 - november 2012

Allerzielenons lid Louis Van Dyck staat stil bij “allerzielen”.


Zij woont in een prachtig appartement, grote ramen, stijlvol ingericht. Stijlvol is zij zelf ook! Ze is vrolijk en vertelt over de 1e maal dat ze haar man zag “Ik was 16 en zat op de middelbare school; hij studeerde geneeskunde en werd dokter.” Na zijn overlijden had zij het de eerste maanden zo druk dat ze niet eens aan verwerking toekwam. “Ik moest vervanging voor de praktijk regelen, de patiënten inlichten. Ik werd gebeld door vrienden, familie en kennissen. Ik ging weekeindjes weg, logeren of gewoon praten.” Na 1 jaar werd de aandacht minder en werd ze met de neus op de feiten gedrukt: ze was alleen!
 
Toen verhuisde ze en ruilde haar huis voor een appartement. “Maar ik moest nog steeds wennen aan het alleen zijn.” De tijd heelde absoluut niet alle wonden. Om wat troost te begon ze anderhalf jaar geleden met schrijven. Korte stukjes waarvan ze hoopte dat die anderen steun konden bieden. Verhaaltjes over het alleen zijn en het verder proberen te gaan, maar gewoon ook over pijn. “Het hartzeer is er niet minder om maar door te schrijven kon ik het beter met me meedragen.” Er zijn veel meer oudere alleenstaande vrouwen dan mannen. Zij gaat er niet vanuit dat ze alleen zal blijven, al mist ze haar man nog elke dag. “Toch geloof ik erin dat ik nog eens een nieuwe liefde vind, die me gelukkig zal maken.” Ze is nu vooraan in de 50 en heeft normaal nog heel wat jaren te goed.
 
 Ik denk aan mijn zoon Luk die inmiddels vooraan de 50 zou zijn. Je de eenzame wanhoop voorstellen die aan zijn stap uit het leven voorafging, is ondraaglijk.
 
Allerzielen 2012
 
Louis Van Dyck