Nieuwsbrief Nr. 72 - november 2012

Uitvaartbeurs in Gorinchemtwee verslagen voor de prijs van één.


Zoals vele van onze leden een uitnodiging gekregen via Wim Vlaanderen om de Uitvaartbeurs eens te bezoeken. Hieronder mijn verslag.

Van trouwkoe naar rouwkoe:

Bij de ingang stond Leentje, de rouwkoe. Even op de website, www.rouwkoe.nl, van Leentje gekeken en wat zag ik: Leentje werd vroeger ingezet bij bruiloften en eigenaar René schoolde ze om tot rouwkoe. Moet kunnen. Eens binnen viel de perfecte organisatie op maar ook dat het, uiteraard is dit de bedoeling, een beurs is voor vakmensen. Dus voor personen zoals ik die interesse betonen in begraafplaatsen waren er niet veel standen die hen konden bekoren. De stand van onze Nederlandse vrienden van de Terebinth was een uitzondering. Wim Vlaanderen bemande de locatie en sprak zoals steeds met de nodige geestdrift over zijn vereniging. Hier troffen we ook een aantal leden van vzw Grafzerkje aan. De Terebinth toonde hier hoe grafmonumenten gerestaureerd worden.
‘Eén met de natuur’ blijkt hier het moto te zijn. Heel veel biologisch afbreekbare urnen en kisten vervaardigd van tweedehands hout. Kisten die ecologisch zo gemaakt zijn dat ze al na enkele weken compleet vergaan zijn. Ook rieten kistjes om kindjes in te begraven. Een hemelsbreed verschil met de 24 karaats gouden kist die iets verder voorgesteld werd. We zagen ook gedurfde, moderne vormen en dan heb ik het wel over de kist, niet over de dame die de kist presenteerde. Eén kist viel op door zijn zig-zagvorm. In deze kist kun je op je zij liggen. Personen die overlijden in foetushouding kunnen zo in deze kist gelegd worden, zonder dat het lichaam geweld aangedaan wordt. Eens benieuwd wat een grafdelver gaat zeggen wanneer men aankomt met zo een buitenmaatse kist? Ook oude lijkwagens, weliswaar nieuw en die missen toch wel de charme van enkele authentieke corbillards die ik ooit mocht aanschouwen. Hier ook veel aandacht voor de verschillende vormen om as in te bewaren. Ik zeg al een tijdje dat Vlaanderen hier hopelijk ten achter loopt en wanneer je dan merkt wat al die dingen kosten dat durf ik stellen dat Vlaanderen hier niet alleen heel veel geld laat liggen maar ook dat aan de verschillende mogelijkheden om veraste personen toch nog te gedenken voorbij gegaan wordt.
Buiten troffen we nog een uitvaarttruck aan. Mensen die bij leven werkten in de transportsector kunnen zo op een gepaste wijze naar hun laatste rustplaats vervoerd worden.

Tekst en foto's : Jacques Buermans

 
Ook Johan Moeys ging in op de uitnodiging en pende volgend verslag neer:

Groot-Belgische expeditie naar de Uitvaartbeurs in Gorinchem

De postbode bracht me een mooie uitnodiging van vzw Grafzerkje en de Terebinth om een bezoekje te brengen aan de driedaagse Uitvaartbeurs in Gorinchem, Nederland. Na een vlotte reis, zo ver ligt het ook allemaal niet, vond ik al snel een parkeerplaatsje op de grote parking. Snelle en vlotte ontvangst aan het onthaal. De diverse standhouders wisselden elkaar af met strategisch geplaatste togen om een koffie of iets fris te drinken. Ook de hongerige magen werden niet vergeten. Fijn dat dit allemaal gratis was. Je kon er zowat alles vinden wat met uitvaart te maken had. Voor de kenner was er niet echt veel “nieuw” op de markt. Toch probeerde een standhouder me wijs te maken dat zijn produkt nieuw was, terwijl ik het al zeker acht jaar geleden op een gelijkaardige beurs heb leren kennen. Waar er vroeger nog een uniek aanbod was van de uitvaartbus, vind je nu al diverse gelijkaardige mogelijkheden: trucks, busjes,… Wat wel uniek is (en zal blijven) is de kistdrager die getrokken wordt door een koe. Voor de fervente motard is er uiteraard de moto met zijspan om je kist naar je bestemming te brengen. 
Er was een zeer groot aanbod van grafversieringen, zerken, stèles enz. Een van de mooiste vind ik de rots met de slang. Wie in stijl de pijp wil uitgaan of tenminste de indruk wil geven er warmpjes in te zitten heeft de keuze tussen de 24-karaats gouden kist met fluwelen inleg, of de gouden urne met diamanten belegd. Vriendelijke standhouders, niet opdringerig, daardoor heb ik alle foto’s kunnen maken die ik wou. De ontwerper van de diamanten urne was zo fier op zijn werk dat hij me vroeg om er een foto van te maken. Ik dacht eerst dat hij me ze wou verkopen, maar hij zal aan mijn sjofele outfit wel gezien hebben dat dit net buiten mijn budget viel. Her en der kom je collega-Terebinthers tegen, zodat je je niet eenzaam moet voelen. 
Tekst en foto's : Johan Moeys