Nieuwsbrief Nr. 70 - juli 2012

Tante Kato ging op reis en zag de tombe van saint Gillesweer een nieuwe ontdekking van Tante Kato.


Gilles, Gillis, Géli, Aegidius, Egidius * ca 640 - 721 à 725 * Saint-Gilles, Frankrijk
 
Saint-Gilles-du-Gard in de Camargue is al eeuwen een bedevaartsoord.  Ooit zelfs het vierde belangrijkste van de katholieke wereld na Jeruzalem, Rome en Compostella.  Da’s niet de reden waarom we er naartoe gingen.  Wel omdat de pauselijke legaat Pierre de Castelnau (ca 1170-1208) er vermoord is en die misdaad was bij wijze van spreken de reden om de ketterse Katharen of Albigenzen te vervolgen.  Hij ligt er begraven hoor, daar in dat zuiderse stadje in de Rhônedelta.  Maar om zijn graf te vinden in de crypte van de Middeleeuwse abdijkerk had men een vergrootglas, een zaklamp, een inheemse gids en nog veel meer nodig.  Wie is nu geïnteresseerd in Pierre de Castelnau als dé grote saint Gilles er begraven ligt.  Omdat ik van legendes hou en die graag verder vertel, krijgt u nu het wonderlijke levensverhaal van de rijke jonge, adellijke Aegidius / Gilles van Athene.
 
Hij mag dan een rijke jeugd gehad hebben, bij de dood van zijn ouders schonk de vijfentwintigjarige zijn hele erfenis aan de Kerk van Jezus Christus en hij zocht een teruggetrokken bestaan, weg van het volk dat hem bewonderde voor zijn miraculeuze krachten.  Een grot in de buurt van Arles en Nîmes met alleen het gezelschap van een hinde, die hem melk gaf om te overleven, leek ideaal voor een kluizenaarsleven.
 
We schrijven 673 : een Visigotische prins is op jacht in de Camargue en achtervolgt de tedere hinde.  Die zoekt toevlucht bij onze kluizenaar en als de jager een pijl afschiet, wordt dat dodelijke wapen wonderbaarlijk tegengehouden door Aegidius, die er wel bij verwond raakt.    En de Visigoten ... die komen tot inkeer en bekostigen de bouw van een abdij.
 
Dat verhaal kwam natuurlijk ook aan de oren van Paus Benedictus II en Aegidius werd in Rome ontboden.  Daar schonk de paus hem twee cipressenhouten deuren voor zijn abdijkerk.  Aegidius had het nog altijd niet hoog op met werelds goed, gooide de deuren in de Tiber en keerde terug naar Zuid-Frankrijk.  Die keikoppen van deuren kwamen in de Middellandse Zee terecht, dreven af naar het noorden en via de Rhônemonding spoelden ze aan bij een bouwwerf.  Jaja, de bouwwerf van de bewuste abdij.  Op datzelfde moment kwam Aegidius terug thuis.  Heeft hij in de deuren zijn meerdere moeten herkennen ?
 
Onze kluizenaar stichtte met zijn discipelen een Benedictijnerabdij.  Zijn dood ging gepaard met het gezang van een engelenkoor.  Hij werd begraven in de crypte van de abdijkerk en het plaatsje werd naar hem genoemd : Sant-Géli, in het huidige Frans Saint-Gilles-du-Gard.  En de stad nam een liggende hinde (met pijl) als wapenschild.  Een lang leven heeft die eerste abdijkerk niet gehad, de oprukkende Saracenen zorgden voor de verwoesting. Toch groeide Saint-Gilles uit tot een bedevaartsoord op de zuiderse weg naar Compostella.
 
De huidige abdijkerk dateert van de twaalfde eeuw en ook al is er sinds 1538 geen abdij meer, de naam abbatiale bleef behouden.  Tijdens en na de godsdienstoorlogen (1562-1622) ging het met kerk en aantal bedevaarders bergaf en na verloop van jaren was men het graf van de heilige vergeten.  Tot het in 1865 door abbé Goubier ontdekt werd.  Sinds 1965 is er een heropbloei van de pelgrimage.
 
Centraal in de enorme crypte vindt men het graf van saint Gilles. (081)  Eigenlijk is die crypte een ondergrondse kerk, ongeveer even groot als de kerk van het gelijkvloers.  Een informatiebord zegt : “Over de heilige is bijna niets geweten en zijn relieken werden gestolen en zijn overal verspreid maar de grafsteen-inscriptie meldt : ici repose le corps du bienheureux GILLES”.  Nog steeds brengen pelgrims bloemen naar de lege tombe.
Deze Gilles is uiteraard de patroonheilige van alles Sint-Gillissen in België : Brussel, Dendermonde, Waasland en de Sint-Egidiusgemeenschap is naar hem genoemd.  Zijn feestdag valt op 1 september.
 
Bij het schrijven van dit artikeltje heb ik een lesje Frans gekregen.  De heilige schrijft men saint Gilles en de stad Saint-Gilles.  Waar houden we ons mee bezig ?
 
Tekst en foto : Tante Kato