Nieuwsbrief Nr. 65 - november 2011

Opdonder4 kreeg Jacques Buermans over de vloerOnze voorzitter hield een felgesmaakte voordracht.


Naar maandelijkse gewoonte had op de vierde donderdag van de maand in het STEM van Sint Niklaas “opdonder4” plaats. Elke maand wordt iemand uitgenodigd om gedurende een half uur te praten over zijn onderwerp. Wel wordt aan de spreker gevraagd om aan de hand van een voorwerp uit het museum een link te leggen met zijn onderwerp. Jacques Buermans, onze voorzitter, viel die eer te beurt eind oktober. Hij ging het hebben over “een tweede leven voor grafmonumenten”. Voor een dertigtal geïnteresseerden, voornamelijk “getrouwen”, begon hij met een portret dat zich in het museum bevindt van een dame uit het geslacht Janssens de Varebeke geschilderd door Janssens de Varebeke die op Schoonselhof begraven ligt en zo kon Jacques verder met zijn betoog.
Hij vertelde het verhaal van Maria ’s Heeren door iedereen gekend die met de begraafplaats Schoonselhof begaan is, maar deze keer geïllustreerd met enkele postkaarten over de ramp. Hij haalde ook enkele andere voorbeelden aan van peterschap van grafmonumenten en vernoemde hierbij de “peters” van het graf van Alice Nahon en de mensen van “Hangar Flying” die enkele grafmonumenten van piloten in peterschap namen.

Dan had Jacques het over “zijn laatste rustplaats”, het grafmonument voor Adolf Dumont. Hij vertelde uitgebreid de problemen die er heersten tijdens de afbraakperiode van een vorige schepen. Hij kreeg de lachers op zijn hand toen hij zei “Ik ben dus een van de weinigen die nu al zijn buren kent!” of toen hij zei een vriendin te zoeken en haar te vertellen dat hij over een eigen woning beschikt. Hij zou dan wel verzwijgen dat die woning zijn grafkelder op Schoonselhof is. Ook met het verhaal van de bloemen die op regelmatige basis op zijn graf geplaatst werden en dat dit “mysterie” na jaren werd opgelost toen bleek dat Dumont een huis had geschonken met als tegenprestatie: bloemen op zijn graf, werd gelachen. En wanneer Buermans dan een illustratie toonde waarop de bronzen buste van Dumont, als bescherming tegen de winterkoude, met een sjaal en oorverwarmers de koude trotseerde was de lach ook aanwezig. Kenners weten dat humor een belangrijke plaats inneemt in de verhalen van de voorzitter van vzw Grafzerkje. Een laatste verhaal vertelde Jacques over de restauratie en de restauratieproblemen bij het grafmonument Victor Driessens. Het werd even stil toen hij zijn verhaal verlegde naar de “sponsor” van de restauratie die plots overleed en de pogingen die dan ondernomen werden om een nieuwe grafconcessie voor die man te zoeken maar toen de “problemen” met de offertes of met de geldinzameling ter sprake kwamen was de lach toch weer op het appel. Jacques Buermans eindigde zijn voordracht met informatie over de, nieuwe, glas in loodramen van de laatste rustplaats van “zijn” sponsor waarbij erg persoonlijk werd nagedacht over symboliek.

Onze voorzitter kreeg een verdiend applaus. Nadien werd nog een drankje aangeboden en pikte de conservator van het museum in op de voordracht van Jacques met een korte rondgang door “zijn” museum met enkele funeraire hoogstandjes onder andere het skelet van een gebochelde monnik.

Tekst en foto's : Ria Vaes