Nieuwsbrief Nr. 64 - september 2011

Sri Lanka, deel IIAn Hernalsteen doet het verhaal van haar trip.


NUWARA ELIYA

Volgens de toen geldende overtuiging waren de tere, dunne schedels van de blanke man en vrouw niet geschapen voor de alles verterende evenaarszon. Tropenhelmen en strohoedjes boden een beetje beschutting maar hadden het nadeel dat het zweet er langs alle kanten van onderuit gutste. In het zwoelst van het jaar trokken de Britten massaal naar de iets koelere bergen en stichtten er “hillstations”. Nuwara Eliya was er zo ééntje van. De man met de zeis die in de valleien zijn klantenbestand zag slinken, volgde hen dan maar de heuvel op. Kinderen bleven zijn geliefkoosd doelwit. Een nooit aflatende stroom van mooie,witmarmeren grafmonumentjes uit het verre thuisland, verzachtte toch ietwat het verdriet.
“Safe in the arms of Jesus” slapen Godfrey Vernon en de tweeling Bob en Maude Toussaint sedert 1903 samen in één grafje. Ze werden met moeite een paar maanden oud. Aandoenlijk hoe het kindje zich aan het kruis vastklemt.
Humphrey Spurway mocht iets langer op deze wereld rondkruipen, zijn engelbewaarder kon echter niet beletten dat de dood hem vond. Jammer genoeg zijn niet alle namen voor het nageslacht bewaard, gelukkig zijn er dan de engeltjes die voor het kindje bidden.
Twee kranige oude dames, Mary en Agnes Chalmers Knox rusten onder een mooi bewerkt Keltisch kruis.
En dan het echtpaar Shelley: rozen voor haar, lelies voor hem. Sybil stierf in 1906, amper 24 jaar oud. Cecil William, luitenant bij de Scots Guards, sneuvelde ver van zijn bruid  op 17 oktober 1915. De Hohenzollern redoubt in Frankrijk werd hem fataal. Zijn naam staat vermeld op de Loos Memorial maar zijn lichaam werd blijkbaar gerepatrieerd. In de dood zijn ze opnieuw verenigd.
Ook C.G. Warnford-Lock kreeg een kunstig Keltisch kruis als laatste huldeblijk. Op de voorkant wriemelen druiventrossen door elkaar. Op de rugzijde bloeit een levensboom want C.G.’s levensmotto was zonder twijfel “There is no death”.

GALLE

In Galle kun je er niet naastkijken, ooit beschouwden onze noorderburen dit stukje van de wereld als een deel van het kaas- en tulpenbollenland. Toen ik er rondliep vroeg ik mij nieuwsgierig af: “waarom bleven jullie toch niet gewoon  thuis om er de ijselijke elfstedentocht te schaatsen”. Stomme vraag want ik had het universele antwoord: “Specerijen en winstbejag” zelf kunnen weten.

Avonturiers, militairen, kortom iedereen die dacht dat ze die handelaars wel van nut konden zijn, zette hun neus richting Ceylon. Juist zoals de Britten na hen, kwamen ze naar dit specerijenparadijs om er jong te sterven.

Oude Kerk

Dirk Berghuys, opperchirurgijn, sleurde zijne huisvrouwe Adriana Swinnas mee: “op naar het avontuur!” Slecht bekwam het haar. Ze overleed op 28 april 1734, oud 34 jaar 1 maand en 20 dagen of hoe men vroeger, als gevangene van het leven, er elke dag een streepje bij kerfde. Het fantastisch schedeltje op haar grafplaat heeft dringend een beugel nodig. Je vindt hier wel meer van die grappige doodskopjes.

God weet hoe in dit klimaat met al die verslindende insecten er zoveel obiits het overleefd hebben. Bij eentje hangt zelfs het hemd van de afgestorvene nog altijd als een lapje wasgoed te drogen.
Theobald von Hügel, kolonel commandant van het regiment van Würtemberg en in dienst van zijne majesteit, is de trotse bezitter van een grafplaat en een obiit, gelukkig man.
Abraham Samlant toont ons voor hoe en wat we moeten doen als de trompetten van de Apocalyps zullen schallen.
De naam Vanderspar klinkt Nederlands en meneer Vanderspar, verbonden aan de Dutch Shipping Co, zal ook wel een Nederlander geweest zijn. Maar hé, onder het Brits bestuur vertegenwoordigde hij als consul de Nederlandse koning. Geen Hollands werk op zijn graf. Het monument, een groep treurenden, werd gerealiseerd door een zekere beeldhouwer J. Wyatt, actief in Dudley Grove Paddington-London.

All Saints Church

Adelaide en Sarita de Vos verdronken op 8 februari 1890 te Wellemaddema. Met dit mooie glasraam, waarop ze afgebeeld staan als engeltjes, worden ze herdacht. Hoe dit fragiel iets, gerealiseerd door Cox Edgley in London, zonder glasscheuren tot hier geraakte, alleen Joost kan het weten.

Begraafplaats kathedraal

Dit kerkhof is iets meer overwoekerd maar het ligt er tropisch charmant bij, met hier en daar nog een interessant iets, zoals het graf voor Juana Eliza.

Tekst : An Hernalsteen
Foto's : Dirk Joos