Nieuwsbrief Nr. 62 - mei 2011

Tereken met oog voor het milieuverslag van Jacques Buermans


Marcella Piessens mocht meer dan 30 personen welkom heten op het begraafpark Tereken. Zij startte met een korte geschiedenis. Vroeger werd er begraven rond de Sint-Niklaaskerk. In 1878 werd de neogotische kerk voltooid. Een monumentale kerk voor de ongeveer 9 000 inwoners van deze parochie.

Tegen de ingangsmuur aan liggen een aantal grafmonumenten die van andere begraafplaatsen van Sint-Niklaas zijn overgebracht. Marcella wist te vertellen dat in de jaren zestig een werkgroep zich ontfermde over de begraafplaats. De werkgroep bepaalde dat van elk symbool er één moest bewaard worden en ook de graven van bekende personen behouden moesten worden. Persoonlijk opteer ik voor het behoud van zo veel mogelijk monumenten, zeker indien ze in goede staat verkeren. Verder zegde onze gids dat er op een ecologische wijze gesnoeid wordt: het gras tussen de rijen wordt regelmatig afgereden maar tussen de graven onderling wordt slechts twee maal per jaar gesnoeid. Misschien goed voor het milieu maar tussen het gras zie je de graven bijna niet meer. Maar ja, jullie weten dat ik geen groene jongen ben.

Bij die oudste grafmonumenten de laatste rustplaats voor pastoor Theodoor Hemelaer, deken van OLV-kerk, burgemeester Boëye, met doodskop en ourobouros op het graf en pastoor Petrus De Meerleer. Pastoor De Donder kreeg ooit 8000 frank aangeboden voor de bouw van de Sint-Jozefskerk van Tereken. Hij weigerde die omdat de andere twee parochiekerken in Sint-Niklaas altijd meer geld kregen dan het arme Tereken. Een ongehuwde dame schonk haar fortuin aan de kerk en de bisschop “eiste” dat De Donder het geld aanvaardde. Marcella Piessens stond stil bij het “Jomigebeuren”. Een aantal mensen worden bijgestaan om hun creativiteit te tonen op de begraafplaats (zie artikel Land Art op het kerkhof Tereken). Het graf voor dokter Van Raemdonck werd door de Oudheidkundige Kring van Sint-Niklaas, waarvan hij de stichter was, keurig opgeknapt. Van Raemdonck verzamelde alles over Mercator. Ik zou eerder die Jomimensen inzetten om meer graven te fatsoeneren dan om al het fraais wat ze nu maakten maar dit is een persoonlijke bemerking. Stadsbibliothecaris Billiet ligt begraven onder een opengeslagen boek. Vlakbij landschapsschilder Jozef De Mey vinden we de Frans Van Havermaet, beeldhouwer van het gigantische “gouden” beeld op kerktoren van de Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand in het centrum. De familie Janssens de Varebeke, eigenaars van een textielfabriek, lieten hun grafkapel vakkundig restaureren.

Op 17 mei 1940 viel een Duitse bom op de Molendreef. Een aantal slachtoffers ligt op een ereperk begraven. De familie Meert was actief in de textiel. Op het hoekje lag “tante Colette”, bij de lokale deelnemers bekend of berucht. Zij bezat een ijzerwinkel en hanteerde elke dag een andere prijs. Een echte “afzetster” volgens een deel van het gezelschap. Colette werd 103 jaar oud. Marcella stond stil bij een verhaal van een “gewone jongen”.
Soldaat Alfons Van Huffel was in 1937 tijdens zijn diensttijd gestorven na een blindedarmoperatie. De familie stond de dag van de begrafenis te wachten, het stoffelijk overschot kwam echter niet opdagen. De Franstalige legeroverheden hadden het lichaam netjes afgeleverd in Saint-Nicolas, in de buurt van Luik. Bij de asweide meldde onze gids dat de vrijzinnige die geijverd had om verassingen mogelijk te maken als eerste in de muur met nissen werd bijgezet. Bij het buitengaan meldde Marcella nog dat deelnemers hoofdpijn hadden gekregen van haar uitleg terecht konden bij de familie Tuypens. Zij maakten de bekende poeders van het Witte Kruis. Het grafmonument was de moeite, de pillen waren niet nodig want Marcella had ons op geen enkel moment verveeld. Afsluiten doen we met een origineel beeld.

Jacques Buermans

Foto’s Ria Vaes