Nieuwsbrief Nr. 62 - mei 2011

Rondleiding rond peterschap en bruikleenverslag van Jack Marcova en Jacques Buermans


Een zonnige dag met meer dan 20 geïnteresseerden. Voor gids Jacques Buermans was het zijn eerste keer. Niet dat de man voor het eerst op Schoonselhof rondliep, ook niet dat hij voor het eerst een rondleiding gaf maar wel dat het de eerste keer was dat er een rondleiding gegeven werd over “een tweede leven voor oude grafmonumenten”. Een aantal van de deelnemers keken al vreemd op toen onze gids stelde: “zij die komen voor beroemde beentjes moet ik ontgoochelen want die gaan we NIET bezoeken!”

Gestart werd er bij het graf Hermans. Onze gids toonde dat het vroeger volledig overgroeid was en wist te vertellen dat het de pleisterplaats was van een zwerver en dat bij het verwijderen van het overtollige groen ook “kiekebillekes” en colablikjes tevoorschijn kwamen. Na een grondige reiniging werd het in peterschap genomen. Wat verder zagen we generaal-majoor Petrus Verbeeck in peterschap genomen met de bedoeling er ooit zelf in begraven te worden (bruikleen) door ene mijnheer … Verbeeck.

Maria S'Heeren was slachtoffer in de lichtstoet van 1902 te Antwerpen. Het graf werd door de vzw Grafzerkje, waar onze gids voorzitter van is, gerestaureerd en het is de bedoeling om de plaat te laten herkappen zodat de tekst duidelijker wordt. BijBertels vertelde Jacques dat hier ooit een poging was tot diefstal. Het bronzen beeld werd door de vzw, met de hulp van de mensen van de begraafplaats, teruggeplaatst en stevig bevestigd.

We keken toch even raar op toen Jacques Buermans ons vertelde dat we bij “zijn laatste rustplaats” stonden! Hij vertelde dat het prachtige monument voor Adolf Dumont ooit op een lijst stond om in de container te verdwijnen en dat hij die concessie overnam. Toen in Antwerpen bruikleen, het zelf begraven worden in een verlopen grafconcessie, een feit was gaf Jacques het goede voorbeeld en bestemde dit monument als zijn laatste rustplaats. Dat hij nog maar even wacht om daar gebruik van te maken. Een groot graf was dat van de familie Lynen.

Een iemand van die familie was de eerste voorzitter van de Antwerp Bicycle Club en het monument werd door de mensen van RABC grondig gerestaureerd. Over dit monument zagen we een ander voorbeeld van een grafmonument dat bestemd was voor bruikleen namelijk het graf Melges. In het graf von Wrede werd recent, zo wist ons het aanwezige hoofd van de begraafplaatsen te vertellen, een asurne bijgezet. Jozef Lies, portret- en historieschilder, blijkt de “nagel aan de doodskist”, de uitdrukking is hier misschien wel op zijn plaats, van de vzw Grafzerkje te zijn. Blijkbaar deed de vereniging al het mogelijke om een restauratie die 20000 euro zou kosten in orde te krijgen maar blijkbaar werken Monumenten & Landschappen niet erg mee, volgens Jacques is dit nog licht uitgedrukt.

Victor Driessens zijn monument zag er prachtig uit. Blijkbaar werd het een viertal jaren geleden grondig gerestaureerd door bemiddeling van de heer Carlos Vanhecke, van de firma Verstraete-Vanhecke. Maar naar aanleiding van de Week van de Begraafplaatsen had het bedrijf nog eens extra de moeite gedaan om het monument op te poetsen.

Aan de overzijde het monumentale graf voor schrijver Hendrik Conscience. Het afdelingshoofd had ook hier goed nieuws: men gaat trachten om het monument te restaureren tegen 2012, het Consciencejaar. Minder monumentaal, een eenvoudige steen, bleek de laatste rustplaats voor baron Henri Leys, historie-, genre- en portretschilder, te zijn. Maar ook hier werd een peter gevonden die goed voor “zijn” monument zorgt. Na een stuk wandelen kwamen we aan bij de grafkapel Nicolopulo. Jacques vertelde hier dat hij indertijd het monument overnam omdat het met verdwijnen bedreigd werd. Door een bominslag in 1944 werd de kapel vernield en vzw Grafzerkje zorgde ervoor dat er nieuwe roofing kwam, nieuwe raampjes ter vervanging van de glas-in-loodramen die sneuvelden en dat de bronzen deur teruggeplaatst werd. Spijtig genoeg werd ze na amper 14 dagen gestolen! Wie doet nu zo iets? Jacques Buermans had hier een verrassing in petto. Dankzij de familie Vanhecke kon hij het, door de familie vernieuwde interieur, tonen. Prachtig met nieuwe glas-in-loodramen die een heel persoonlijk verhaal vertellen.
Het graf van de familie Ciselet, een aantal stierven tijdens de oorlog, werd door mensen die interesse betonen voor piloten gerenoveerd. Als laatste grafmonument was dit voor dichteres Alice Nahon aan de beurt. Alice werd bedacht met een aantal bloemstukken en onze gids wist hier te vertellen dat twee leden van zijn vereniging dit monument al jaren koesteren en onderhouden. Zij werden ook peter van dit graf. Eindigen deden we bij een lege plek? Hier bleek ooit het grafmonument voor dierenbeeldhouwer en medaillist Josué Dupon gestaan te hebben. Dit werd ooit door de stadsdiensten verwijderd. En zo was de cirkel rond want het was door het verwijderen van een aantal grafmonumenten dat vzw Grafzerkje in gang schoot en de voorzitter wist ook nog te zeggen dat ze heel veel hulp kregen van de mensen van de begraafplaats. Een aantal deelnemers vroegen zich hier wel af of hier geen nieuw grafmonument kon opgericht worden en blijkbaar heeft de Antwerpse dierentuin, de "Kameeldrijver" staat aan de ingang van de Zoo, dit ooit overwogen. De aanwezigen werden toch heel wat wijzer tijdens deze rondleiding onder een blakende zon.
Het graf van de familie Ciselet, een aantal stierven tijdens de oorlog, werd door mensen die interesse betonen voor piloten gerenoveerd. Als laatste grafmonument was dit voor dichteres Alice Nahon aan de beurt. Alice werd bedacht met een aantal bloemstukken en onze gids wist hier te vertellen dat twee leden van zijn vereniging dit monument al jaren koesteren en onderhouden. Zij werden ook peter van dit graf. Eindigen deden we bij een lege plek? Hier bleek ooit het grafmonument voor dierenbeeldhouwer en medaillist Josué Dupon gestaan te hebben. Dit werd ooit door de stadsdiensten verwijderd. En zo was de cirkel rond want het was door het verwijderen van een aantal grafmonumenten dat vzw Grafzerkje in gang schoot en de voorzitter wist ook nog te zeggen dat ze heel veel hulp kregen van de mensen van de begraafplaats. Een aantal deelnemers vroegen zich hier wel af of hier geen nieuw grafmonument kon opgericht worden en blijkbaar heeft de Antwerpse dierentuin, de "Kameeldrijver" staat aan de ingang van de Zoo, dit ooit overwogen. De aanwezigen werden toch heel wat wijzer tijdens deze rondleiding onder een blakende zon.

Tekst : Jack Marcova en Jacques Buermans
Foto's : Jack Marcova