Nieuwsbrief Nr. 50 - juli 2009

Alles wat je wilde wetenOver het functioneren van een crematorium


Iets  na  14 uur  werden we opgewacht aan  het  Brugse  crematorium door  de beheer de heer Hans Couvreur. Die wist ons te vertellen dat het nationaal percentage crematies al opgelopen is tot 75%. Allereerst werd ons gezegd hoe een crematie verloopt, niet het technische gedeelte. De  personen worden naar   de  aula  gebracht. Soms  krijgen   de  mensen de  indruk dat  de crematie al bezig is wanneer ze een geluid  horen. Hans  zegde dat het gewoon  het sluiten van de elektronische deuren was.  Een  eerste vraag  was “mag familie  de invoer  meemaken”. Ja, antwoordde de  heer  Couvreur, dat  is  wettelijk geregeld   er  mogen   twee  getuigen worden toegelaten. In de praktijk gaat het om een beperkte delegatie van de familie.  Hier bestaat ook de mogelijkheid tot het meemaken van het invoeren van de kist via schermen. Vandaar ging de groep  naar  de technische ruimte. Hans  Couvreur overliep  hier het volledige proces.  Na het toekennen van een as-nummer, een steentje dat steeds op de lijkkist  aanwezig  blijft wordt  de lijkkist  klaargezet. De kist  wordt klaargezet nadat alles  wat  afvijsbaar is verwijderd wordt. Hans  vertelde dat  dit  alles  wordt  opgehaald door  een  Nederlands bedrijf die daar  € 10 per kilogram voor geven + de sponsoring van een goed doel. De beheerder vertelde dat hij ooit de proef  op de som  nam om  te zien  of een  bepaald goed  doel  de beloofde  centen ontving: hij klopte tot op de eurocent.
Nadien wordt  de  lijkkist  ingevoerd en  start de  crematie. Die  is  computergestuurd. Hans Couvreur vertelde dat  er soms  nog dient 'bijgestookt” te worden. Dit is nodig  bij de eerste crematie van  de  dag  en  bij  de  laatste. Gemiddeld duurt  een  crematie 80  minuten. Ons Nederlands lid  wenste   te  weten   of  wij  hier  ook  “slapers”   kennen. Dat  bleek  zo  te  zijn. “Slapers”  zijn de laatste crematies op zaterdag. Zij blijven  liggen  over  het  weekeinde. Deze vraag  was de aanzet om Hans  Couvreur met  vragen  te bestoken. “Mag de as thuis  bewaard worden”? Ja indien er een schriftelijke verklaring is en indien duidelijk vermeldt wordt  wie er zorg  voor  de  as zal dragen. “Kan  ik  een  beetje   as  krijgen”?   Eerstegraads nabestaanden kunnen op eenvoudig verzoek  wat as verkrijgen, een symbolische hoeveelheid. Dit wordt  wel geregeld   via  de  begrafenisondernemer. “Hoe  zijn  we  zeker  dat  de  as  aan  onze  dierbare toebehoort”? Het  assteentje vergezeld  de  overledene van  bij  de  aankomst tot  in  de  urne. Daarnaast is iedereen die in het crematorium werkt  gebonden aan  een  deontologische code en is er ook nog een sociale  controle: iedereen controleert iedereen. Achter een tafel toonde Hans  Couvreur de verschillende mogelijkheden na de crematie: asverspreiding, bijzetting in een columbarium, in een urnentuin, verstrooiing op zee en thuisbewaring.
Ook  lagen  er  een  aantal “voorwerpen” die  in  de  loop  van  de  tijd  na  de  crematie werden gerecupereerd. Naast  een aantal protheses zagen we ook een schaar en een pincet  en zelfs een kapstok. Hans  Couvreur was een  tevreden man  want  de interesse bleek uit  de vele vragen. Dan was het tijd om naar  de andere zijde van de ovens te gaan waar we konden zien hoe de as gekoeld  werd  en zagen  we  ook  de  asmolen waar  de  as  vermalen werd  en  waar  ook  de eventuele ijzeren  onderdelen verwijderd wordt: protheses, vijzen en krammen van de lijkkist. Het  eindresultaat is een urne  met  daarin de as van de overledene met  daarin het  assteentje. Na  meer dan twee  uur  geïnteresseerd luisteren en  vragen  stellend stonden we,  meer  dan voldaan, aan  de uitgang. Wij kregen  na afloop  van ons  bezoek  een  mail  van Hans  Couvreur waarin hij zijn dank  uitsprak voor  onze  betoonde interesse. Vzw Grafzerkje wil bij deze  de heer  Hans  Couvreur nogmaals danken voor  zijn  deskundige uitleg,  humor niet  uit  de  weg gaand  en eerlijk antwoordend op alle vragen.
Jacques Buermans
Foto’s Rina Reniers