Nieuwsbrief Nr. 50 - juli 2009

Sint KruisEen begraafplaats met potentieel en een gedreven gids


Bijna 20 Grafzerkjes daagden op voor de rondleiding rond  het kerkhof  van Sint Kruis Brugge. Het was een meer  dan aangenaam weerzien met Marie Claire en Lydia die een tijdlang uit de Grafzerkjescirculatie waren  maar  nu  paraat waren. Johan Duyck,  zo bleek  al gauw,  was uit het   goede   hout   gesneden  gedreven  dat   hij  was.  Dat  bleek   al  toen   hij  mij  naar   “zijn” heemkundige kring voerde  om een 16e eeuwse grafsteen te tonen van Anthonis Robrecht die, de steen  uiteraard, nog een zeer goede toestand was. Dat Johan het goed voorhad bleek toen hij  mij  een   map   overhandigde  met   alle  mogelijke informatie  over  het   kerkhof.  Dit  is makkelijk werken  voor een verslaggever. Nadien ging Johan wel even in de fout toen  hij mij, juist  mij, vertelde dat  het  belangrijkste op het  kerkhof  … een taxusboom van bijna  300  jaar oud  was. Wist  Johan Duyck veel dat  bomen niet  zo direct  “my cup  of tea” is. De eigenlijke rondleiding begon  in de kerk. Er was informatie aanwezig  en aan de hand van die informatie toonde Johan Duyck ons de situatie waaruit we konden afleiden dat we ons in de vierde  kerk bevonden. Johan vertelde het  verhaal van  priester De Pauw.  Toen Napoleon naar  Brugge kwam  diende hij ontvangen te worden door  de bisschop van Gent.  Die was ziek en De Pauw diende de honneurs waar  te nemen. Napoleon vond  de priester zo sympathiek dat  hij hem benoemde tot bisschop van ’s Hertogenbosch.
Vandaar gingen  we op stap  op het kerkhof  dat in zijn huidige vorm slechts  één derde van het originele kerkhof  beslaat. Mary More, afstammelingen van Thomas More en priorin van het Engelse  klooster en priester Leo De Foere,  directeur van het klooster delen hetzelfde graf. De Foere  bemiddelde om  koning  Leopold  I  als  koning   te  benoemen en  ontving hem  in  het Nederlands. Iets verder op  de  “Engelse  rij”  ligt  John Sutton was  een  Brits  mecenas. Zijn oorspronkelijk graf werd in 1974 naar  het Duitse  Kiedrich gebracht waar de man  ook vereerd werd.  Het  grafteken Dezitter  – Pottevyn heeft  de  vorm  van  een  pinakel. Het  zou best  een werk van Jan Baptist de Bethune kunnen zijn volgens gids Johan.
Vlakbij het grafteken Roskell – Kaye. Het is opgevat  als een calvarie.  Jaren geleden ontdekte men  een  grafplaat uit  Doornikse steen  die zou dateren uit  de tweede  helft  van de 14e eeuw voor Pauwels  Debrabandere en zijn echtgenote Kareline. De tijd zorgde  ervoor  dat er weinig of niets  meer  te herkennen viel. Volgens “specialist” Ronald Van Belle is zo’n grafsteen € 35 000 waard. Moet  die maar  veel zeggen  en dan  komen klagen  dat  een en ander verdwijnt op dodenakkers. Iets verder een grafsteen tegen de grond. Amper leesbaar. Verrassing alom toen Johan een  emmer te voorschijn toverde, hem  over  de grafplaats kieperde, een  uit  het  niets verschijnende aftrekker nam,  het  overtollige water  verwijderde en ons  liet zien dat  de tekst nu  veel leesbaarder is. Het grafmonument voor graaf Léon Visart de Bocarme. Hij nam als infanteriekapitein deel aan de Mexico-expeditie die de Belgische prinses Charlotte bijstond in de tocht naar  haar man aartshertog Maximiliaan van Oostenrijk.
Neoclassicistisch graf van Jean Charles de Carnin de Staden, laatste heer   van Vivenkapelle en baron van  Male.  Wonderkind Fritz  Van De Kerkhove,  ligt onder een  ontwerp van  Louis Delacenserie. De  knaap die  nog geen  twaalf  jaar  oud  werd  bleek  talenten te hebben als schilder  en  werd   als  een   wonderkind  beschouwd  alhoewel   anderen  beweerden dat  de schilderijen door  zijn  vader gemaakt werden. Onze  An Hernalsteen toonde dat  ze niet  de beste maatjes is met klimop.
De familie  van  Outrive  d’ Idewalle is hier  ook  vertegenwoordigd. We ontmoeten ook  nog “familie”  van  Mathilde d’ Udekem d’ Acoz. Catherine le Gilion  de  Basseghem was  een  17e eeuwse  voorouder van  onze  prinses. Het  heraldieke gedeelte van  het monument voor  de reeds  eerder vernoemde bisschop De Pauw is verdwenen. Johan Duyck  was  goed gedocumenteerd en  toonde ons het  ontbrekende gedeelte. We sloten  af bij de laatste prior van  de  abdij   der  Duinen  De  Mol.  Twee  uur   later   kon  Johan Duyck een  felgesmaakte rondleiding beëindigen met  het  bewijs  dat  de  armen kleden  een  werk  van  barmhartigheid was. Tegen de kerkmuur lagen in een daarvoor bestemde container kledingstukken maar  ook ver buiten de container lagen ze, verspreid langs de kerkmuur. Proper is anders.
Jacques Buermans
Foto’s Rina Reniers