Nieuwsbrief Nr. 5 - mei 2002

LondenGrafzerkjes in Londen


Ik mag wel zeggen dat de Londenreis in de smaak is gevallen. Hier ziet u een foto van de Grafzerkjes bij het bezoek aan Bunhill Fields, de eerste begraafplaats op het programma vandaar de nog lachende gezichten.
 
Marie Claire & Edgard maakten hiernavolgend verslag.

Grafzerkjes in Londen
Een groep van Grafzerkjes een viertal dagen in Londen loslaten, staat natuurlijk gelijk met een aantal intensieve bezoeken aan prachtige begraafplaatsen. Vriend Jacques was zo vriendelijk om dat in goede banen te leiden door op voorhand de pareltjes te selecteren, de organisatie voor zijn rekening te nemen en ook nog even een wegwijs boek te schrijven en aan elkeen op voorhand beschikbaar te stellen. Bovendien slaagde hij erin om elke dag opnieuw prachtig lenteweer te serveren.
Variatie op thema was het motto. En variatie op thema hebben we gekregen!
Wij zullen altijd met weemoed denken aan het zeer charmante “Bunhill Fields”. Nu een schitterend rustpunt als een soort van publiek wandel-doorsteekpark in de drukke Londense binnenstad. Maar enkele honderden jaren geleden, in volle pestperiode, noodgedwongen geopend om duizenden lijken per week te bergen. Een begraafplaats waar kleppers als Daniel Defoe en John Bunyan hun laatste rustplaats vonden.
Als België geen wereldkampioen voetbal wordt mag voor ons part Ierland met het voetbalgoud gaan lopen. De Ierse onderhoudsman deed namelijk alle moeite van de wereld om het ons naar onze zin te maken. Hij opende voor ons afgesloten perk na afgesloten perk en was niet te beroerd om met de plannen in de hand te zoeken naar de voor ons meest interessante graven.
Na Bunhill Fields brachten we een bezoek aan de imposante “Westminster Abbey” met de prachtige gotische torens van Hawksmoor. Uiteraard een heel andere benadering dan het rustige “Bunhill Fields”. In deze kerk van machtige koningen en krachtige staatslieden verdringen immers verbluffende meesterwerken van marmer, steen, metaal en diverse andere materialen elkaar. Noem het maar een ware concurrentie van pracht en praal waar de herinneringsmonumenten voor de belangrijkste overleden Britten strijden voor de hoogste waardering.
Eerlijk gezegd leek het crematorium van “Golders Green” ons bij het doorlezen van Jacques zijn voorbereiding het minst interessant. Wij hebben ons schromelijk vergist. Golders Green is niet alleen een crematorium maar ook een schitterend “memorial park” in landschapsvorm!
Elke boom, elke struik, elke bank, … staat helemaal in het teken van een persoonlijke herdenking van een dierbare overledene. De samenstelling van de tuinen in dit park is bovendien zo opgevat dat er in elk seizoen mooie kleurschakeringen waar te nemen zijn. Golders Green heeft ons aangenaam verrast (gelukkig niet verast!). Hier willen we zeker nog een keer terug op bezoek komen.
Wij wilden inderdaad nog veel langer blijven genieten in Golders Green maar het overbekende “Highgate” wachtte op ons.
 En onze plaatselijke gids, tevens voorzitster, mrs Pateman wacht nu eenmaal niet graag. Jacques was er namelijk in geslaagd om voor onze groep een aparte rondleiding te realiseren. Dat is niet voor velen weggelegd maar Jacques heeft nu éénmaal een speciale band met mrs Pateman. Highgate behoeft uiteraard geen krans. Het vormt een prachtige combinatie van natuur en graven met het Egyptische deel als hoogtepunt.
“Norwood” en “Hampstead” stonden ook op het programma. Wij moesten evenwel nog verder naar vrienden in Wales en kozen bovendien, als echte antiekliefhebbers, ook nog voor een voormiddagbezoekje aan Portobello Road in Notting Hill. Jacques en Rudy gingen wel voor het volledige funeraire programma en kunnen u, indien gewenst, ter zake verder informeren.
“Kensal Green” heeft ons dingen getoond die we nog nooit eerder gezien hebben.
De kennismaking met hun catacomben was werkelijk uniek. Het ondergronds zichtbaar opslaan van de kisten, het geleidelijk wegrotten van het hout van de begraafkisten, de toestand van het onderliggende lood, de gevolgen van het werkelijk ontploffen van sommige kisten, de mislukte poging tot diefstal van een doodshoofd, het echt vergaan van de mens tot een soort bruinachtige chocola op muren en kisten. Je kan het daar allemaal bekijken.
En geloof ons wanneer we zeggen dat de “Friends van Kensal Green” geen enkele inspanning schuwden om ons, zowel onder als boven de grond, ten dienste te staan met uitleg en informatie. Na de rondleiding, die uiteindelijk veel langer duurde dan voorzien, werd er trouwens nog een tijdje nagepraat bij een tas koffie.
Als je dan toch in Londen bent pik je uiteraard ook nog even een musical mee. Om in de sfeer te blijven kozen wij voor het spook oftewel ‘The Phantom of the Opera’ in Her Majesty’s Theatre op Haymarket. Een schitterende uitvoering.
Als je dan ook nog een paar keer goed kan gaan eten en mag genieten van de bieren in lokale pubs blik je uiteraard terug op een schitterende vierdaagse Londen-reis. Onvermijdelijk dat je dan plannen begint te maken voor een volgende trip met de Grafzerkjes.
Wat dachten jullie van een bezoekje aan Wenen in het najaar van 2003?
Wedden dat Jacques al met de voorbereiding gestart is!

Tekst : Marie Claire Vandersmissen en Edgard Nelissen
Foto's ; Jacque Buermans en foto van een bereidwillige ziel

Rudy vervolledigde het Londense verhaal: