Nieuwsbrief Nr. 49 - juni 2009

Impressies van de funeraire week 2009 in GentAn Hernalsteen


DAG 1 : CAMPO SANTO ST.-AMANDSBERG
 
Zoals altijd als het om dat verdomde Campo Santo gaat, vertrek ik thuis  met een kladbriefje waarop  mijn  goede  voornemens staan   namelijk  mij  niet  ergeren  aan  en  niet  beginnen kankeren over een bepaald beschermcomité.
 
Hoera, het lukt, ik ben het zonnetje van de begraafplaats. Tot ik de trappen richting Prudens afdaal en ontdek dat er niet alleen spullen met de noorderzon vertrekken maar dat er ook dingen als een toegevoegde meerwaarde op een graf gezwierd kunnen worden. Iemand vond blijkbaar dat een afgedankte lederen zetel een leuke toets zou vormen voor het graf Renault. Gelukkig is het goed, zonnig weer want ik ben efkes zonnetje af en het gesakker begint op te borrelen.
Al bij al toch een geslaagde voormiddag want ik vergeet zelfs mijn gidsenplicht en tel het aantal aanwezigen niet. Ik gooi er met mijn klak naar en sla er een slag in : 22 gegadigden.
 
DAG 2 : CAMPO SANTO MARIAKERKE
 
Het weer grijst, dreigt en donkert. Het is ook gevoelig frisser dan gisteren. Ik voel het aan mijn water dat de groep heel wat kleiner zal zijn vandaag. Slechts 11 mensen zijn opgedaagd waaronder 1 guitig, hardhorig meneertje. Ik schreeuw de longen uit mijn lijf zodat zijn 2 gehoorapparaatjes elke ademzucht kunnen opvangen. Mijn geloei heeft het beoogde resultaat opgeleverd want de rest van de week zal hij trouw op het appél verschijnen.
 
DAG 3 : WESTER 22
 
              CAMPO SANTO ST-AMANDSBERG 27
 
Een Zerkje-verslaggeefster is opgedaagd vandaag, ik hoef dus geen verslag te schrijven.
 
Toch dit addendum : Het is koud en het miezelt. In de loop van de namiddag voel ik dat er iets hapert aan mijn stem. Misschien een koutje opgedaan ?
 
Tegen 8 uur ’s avonds klink ik als schuurpapier, tegen middernacht ben ik noodgedwongen overgegaan op gebarentaal. Het belooft voor morgen.
 
Zuigtabletjes en gegorgel brengen hopelijk beterschap.
 
(Ik overweeg om volgend jaar een zekere Anne Mie H. in te schakelen als Gentse reserve)

DAG 4 : WONDELGEM
 
Oef, gelukkig, het regent. Het zal een kleine groep worden (5 man en een paardenkop). Ik ben deze morgen met een piepstemmetje uit bed geduikeld; nog meer zuigtabletjes en gegorgel. Mijn stem komt er stilaan door. Het is nog niet het klokkengelui van vroeger maar de 5 snappen wat ik vertel, zelfs het hardhorig meneertje.
 
DAG 5 : GENTBRUGGE ; 10 gelijkgestemden
 
Mijn stem wil min of meer terug mee. Zonnig, prachtig weer. Rond Rudy zijn lavendel is het een gekrioel van snorrende hommels en fladderende vlinders : schitterend.
 
“Tinneke  van  Heule,  ons  maartje”  laat  ik  wijselijk  aan  mij  voorbij  gaan  en  wordt  niet gekweeld. Een beetje mijn stem sparen voor de zware dag morgen.
 
DAG 6 : WESTER 18
 
              CAMPO SANTO ST-AMANDSBERG 26
 
Deze keer zijn er 2 Zerkjes-sterreporters aanwezig. Joepie, ik moet geen verslag schrijven en kan op mijn lauweren gaan rusten.
 
DAG 7 : GANS DE DAG IN MIJNEN HOF
 
's Morgens, een stuk of 30 koppen. Rudy en echtgenote wanen zich 2 beertjes en smeren extra broodjes voor het regiment soldaten. De opgetrommelde Xavier brouwt sloten koffie. Het enige wat ik doe is mijn keel open zetten.
 
’s Namiddags zijn de gelederen ietwat uitgedund (24) want de afgezakte Antwerpse bende wil het Guislainmuseum bezoeken.
 
Rond kwart na 4 sluit ik af, fiets terug naar Melle, zwerend dat ik thuis niets meer doe. Ik zwier mijn benen naar omhoog en geniet van mijn twee dubbele porto’s.
Ik  open  mijn  mailbox,  onze  teerbeminde voorzitter  die  deze  week  niet  al  te  veel  heeft uitgespookt, eist impressies tegen donderdag. Vandaar.
 
DAG 8 :
 
Moe maar tevreden schrijf ik mijn impressies neer.
 
Dit opus wordt grotendeels gepubliceerd zonder foto’s. Ik kan moeilijk foto’s nemen van mezelf in actie. Het zou nogal een gezicht zijn.
 
An Hernalsteen, ook alle foto's