Nieuwsbrief Nr. 49 - juni 2009

In Memoriam in het prachtige kader van SilsburgJacques Buermans


Enkele jaren geleden kon ik reeds de toneelvoorstelling “In Memoriam”op de begraafplaats Schoonselhof aanschouwen. Het Paleis voerde er dit stuk van schrijfster Hanneke Paauwe op. In 2008 mocht ik hetzelfde stuk, in een enigszins andere bezetting, aanschouwen in Maastricht. In het kader van de Week van de Begraafplaatsen werden er acht maal twee voorstellingen op diverse Antwerpse dodenakkers opgevoerd. Ik koos deze keer voor Silsburg.
 
Toen de duisternis gevallen was werden een twintigtal toneelliefhebbers uitgenodigd om de “vrouwelijke ceremoniemeester”, Hanneke Paauwe, te volgen. Een aantal van hen kregen lampen mee. In de verte luidden de doodsklokken. Aan de ingang van een perk hield de zwijgzame stoet halt. De lampen werden neergezet en een moeder deed haar verhaal. Ze vertelde fier over haar twee kinderen, een tweeling, een jongen en een meisje. Ze lachte toen ze over haar kinderen vertelde. Beiden speelden in een schooltoneelvoorstelling van “Doornroosje”, het meisje als “fee”, de jongen als de prins die Doornroosje mocht zoenen. Plots maakte dit plaats voor verdriet. Bleek dat haar zoontje overleden was aan een epilepsieaanval. Het pakte de toehoorders die er nog stiller van werden dan ze al waren. De vrouw verdween even plots als ze gekomen was. Tussen rijen lampen begaven de toeschouwers zich naar een volgende locatie op de begraafplaats. Daar vertelde de zoon zijn verhaal. Hij was “samoerai” en vertelde hoe zijn rol in “Doornroosje” een flop werd toen eerst Doornroosje weigerde hem te kussen en hij daarop een epilepsieaanval kreeg. Aan een derde grafmonument deed de vader zijn verhaal. Hij was grafdelver en vertelde dat hij duizenden mensen ter aarde bestelde. Toen zijn eigen zoon overleed werd het hem te machtig. Hij kon dit verlies moeilijk verwerken. Zijn echtgenote verwerkte haar verlies op haar manier en het koppel groeide uit elkaar. Op het eind vertelde de vader dat ze uiteindelijk mekaar toch vonden in hun verdriet. Op de vierde plaats kwam plots een fee tevoorschijn. Het was het tweelingzusje van de overleden knaap die haar verhaal deed. Zij vonden troost bij mekaar in hun verdriet en eindigden met een “Doornroosjelied”. Het daarop volgend applaus toonde aan dat eenieder genoten had van deze pakkende voorstelling. De locatie was daar zeker niet vreemd aan.
 
Het was voor mij niet nieuw maar eens te meer heb ik echt genoten van deze voorstelling. De vier acteurs speelden echt prachtig. Inneke Nyssen speelde op een aangrijpende wijze de moeder. Het was echt mooi om zien hoe ze van het ene moment, als lachende moeder, kon overschakelen in een droevige, sterk geëmotioneerde vrouw. Joris Van den Brande speelde de zoon. Hans Van Cauwenberghe vertolkte de rol van de vader. Hier viel het eveneens op dat deze  acteur,  velen  kennen  hem  van  komische  rollen,  op  een  zeer  gevoelige  wijze  kon vertolken wat een vader, die omwille van zijn beroep als grafdelver toch een en ander gewoon was, meemaakt bij zulk een verlies van een kind. Sarah Bourgeois speelde het zusje. Het was mooi om zien hoe ze het ene moment lachten met de fratsen van hun kinderen en het andere moment ernst en een verdriet uitstraalden. Werkelijk mooie prestaties.
 
Na afloop werd nog een koffietafel aangeboden. De aanwezigen konden zich verwarmen want het was een kille juniavond. Zelfs in het stikdonker waren de toehoorders gecharmeerd door deze begraafplaats. Velen zegden me dat ze nog eens terugkeren om bij daglicht al dat moois te aanschouwen. Doen! Zo zou ik zeggen.
 
Jacques Buermans