Nieuwsbrief Nr. 48 - mei 2009

Evere had wel op meer belangstelling mogen rekenen


Zaterdagmorgen, regen, en nog wat “last minute” afzeggingen wat maakte dat er slechts negen mensen, waaronder dan nog twee niet-leden, het rotweer trotseerden. Maar eens onze allercharmantste Cecilia gestart was hield het op met regenen. Zal natuurlijk wel te maken hebben met Cecilia. Gewoonlijk start de “geschiedenisles” met onze vriend Jozef II maar Cecilia ging nog een stap verder terug in de tijd. Zij vertelde dat in Brussel een aantal parochies grond aankochten om een begraafplaats op te richten. Dit geschiedde in de nabijheid van waar wij ons nu bevonden en werd “de begraafplaats van de vier parochies” genoemd. Na onze “obligatoire” Jozef II vertelde onze gids over Napoleon die in 1804 bepaalde dat begraafplaatsen open gesteld dienden te worden voor alle gezindten. De begraafplaats waar we ons nu bevonden dateert van 1877. Toen 30 hectare groot, in 1888 reeds uitgebreid tot 45 hectare.
De eigenlijke rondleiding startte bij het graf De Graeve waar de symboliek van de moeder en kinderen tentoongesteld werd. Vlakbij religieuze symbolen op het graf De Villers. Op het graf Van Helmond stond de weldadigheid symbool. Een schaar om de overtollige klimop te snoeien zou hier wonderen doen. Een eerste monument met art nouveauelementen troffen we aan bij de familie Günther, eigenaars van een pianofabriek. Bij het monument voor Annette Bellot schrok Cecilia zich een hoedje: de treurende vrouwenfiguur bleek gestolen te zijn. Gelukkig bezit ik in mijn fotoarchief nog een afbeelding van het, toen nog, volledige grafmonument. 
Een eerste groot monument was dit voor de Frans slachtoffers van de Frans-Duitse oorlog van 1870-1871. Symboliek met afgedekte urne bij Reallier met daarnaast een obelisk, Verhassel.
De beeldengroep op het grafmonument Bricout bleek op wandel te zijn maar dit had te maken met het feit dat er een boom op de beeldengroep gevallen was. Amper enkele honderden meters van het Franse monument voor de oorlog van 1870-1871 stonden we oog in oog met Germania, de figuur die het monument voor de Duitse gesneuvelden siert. Op hetzelfde rondpunt wees Cecilia ons op een mooi monument: een meisje biedt bloemen aan. Het is het graf van een jonggestorven onderwijzeres. Rode graniet met art nouveauinvloed op het graf voor Rodolphe Wytsman.
En wat te denken van de grafmonumenten Aubanel en Waeyenburgh? Dankzij het dagblad Le Soir kreeg Jeanneke Van Calck een mooie laatste rustplaats. Jeanneke werd vermoord, amper negen jaar oud, de moordenaar werd nooit gevonden.

Tekst en foto's : Jacques Buermans