Nieuwsbrief Nr. 47 - maart 2009

Een zeer aangrijpend verhaalOns lid Jef Van Leeuw stuurde volgend “pakkend” verhaal


BaRT
 
Naar jaarlijkse gewoonte neem ik deel aan de “Oude Ambachten”; hierdoor tracht ik de kloof te overbruggen tussen Jan-met-de-pet en “Den Artiest”.
 
Op twee lange tafels installeer ik op een aanschouwelijke manier de stappen die kunnen gevolgd worden in het proces om een beeld te realiseren. De rode draad is hier “van idee tot afgewerkt product”, dus te beginnen van een schets, vervolgens een boetseerwerkje, dan het mouleren en ten slotte een bronzen beeldje of iets in hout en zeker in steen.  Meestal installeer ik een ruwe grote steen op een beeldhouwersstoel waar ik dan met een puntbeitel brokken afhak; de stukken vliegen in het rond.
 
Iemand stond al een tijdje in het fotoalbum met afbeeldingen van mijn werken te bladeren en uiteindelijk durfde hij het aan een vraag te stellen. Ik stopte met kappen om naar hem te luisteren. Voor mij stond er een iets oudere en gebroken man.  Zijn verhaal ging over zijn ongeveer 20 jarige zoon die hij door een verkeersongeval verloren had. Hij vroeg mij dan ook om een grafmonument te maken, maar dan wel iets waar hij zijn zoon gedeeltelijk kon in terugvinden. Ik voelde dat hij iets probeerde goed te maken, maar wat...?
 
Zijn zoon was een rots in de branding, zo vertelde hij, want hij was het boegbeeld van de plaatselijke jeugdvereniging (dus een zware, losstaande steen). De huiselijke omgeving waarin Bart had geleefd, getuigde van een zeer diepchristelijke ondergrond. De vader vond dat zijn zoon niet dood was, maar eigenlijk voortleefde in zijn gedachten, daarom moest er een tekst in de steen gekapt worden met de letters aan mekaar alsof het leven gewoon verder ging...
 
GODWIJGELOVENUBARTLEEFT
 
Verder Hield de jongen geweldig veel van bloemen en vooral van orchideeën. Natuurlijk mochten de data van geboorte en overlijden zeker niet ontbreken.  De oude man nam afscheid en bedankte mij omdat ik naar zijn verhaal geluisterd had.
 
Eerst heb ik dan een paar schetsen gemaakt als aanknopingspunt, want de man kon zich geen idee vormen over de prijs.  Binnen de statuten van het kerkhof voor wat de afmetingen betreft, heb ik een lichtbeige Brouveliers steen genomen die je een mooi ruw uitzicht kan geven. Door de beitel, aangedreven door de pneumatische hamer, hard tegen de steen aan te drukken en tegelijkertijd wrikbewegingen te maken, bekwam ik het gewenste effect. Het hele oppervlak kreeg hierdoor een monumentaal uitzicht.
 
Het christelijke is weergegeven door het diep ingekerfde kruis langs alle kanten. Hierbij moest ik er natuurlijk wel rekening mee houden dat het water steeds kon weglopen om het stukvriezen te voorkomen. Een tak orchideeën in brons was het lieflijke dat uit die ruwe rots tevoorschijn sproot; hij groeit als het ware uit de steen, met aan het begin drie grote bloeiende bloemen en op het einde van de tak enkele grote ontluikende knoppen, klaar om open te springen, en op het einde enkele kleinere knoppen die nog een beetje moeten wachten. De continuïteit van het leven zat er in verwerkt (zie schets).
 
De tekst werd -zoals was overeengekomen- uitstulpend op de steen ingekapt. De geboorte- en sterfdata plaatste ik in bronzen letters, bescheiden, onderaan op de steen.
 
Bij het plaatsen van het monument wilde de vader verwittigd worden, want hij zou hem ter plekke zetten. Dit was rapper gezegd dan gedaan!  Met zijn drieën en met behulp van bruggen en takels is de steen moeizaam geplaatst. Symbolisch heeft de oude man geholpen en het leek net of hij hierdoor herleefde, want er kwame en glimlach op zijn gelaat. Rond het graf werd er netjes geharkt alsof hij wilde zeggen: “Dit is nu van ons, onzen Bart is terug”. We namen afscheid en ik zag dat het goed was.
Nu nog, drie jaar na de feiten, wordt er dagelijks gereven en planten begoten, want Bart is er nog steeds.  Wat een stuk rots kan uitdrukken...

Tekst en afbeelding : Jef Van Leeuw