Nieuwsbrief Nr. 47 - maart 2009

Algemene vergadering 2009


Niet iedereen heeft het geluk met zijn duimen te kunnen draaien, voor sommigen is zwoegen de enige optie. Terwijl de andere Grafzerkjes zich aangenaam bezighielden, stak de tweekoppige kuisploeg de handen uit de mouwen; glazen, kopjes, schoteltjes, borden en messen werden getrakteerd op een schrobbeurt in een bubbelbad.  Ramen werden gelapt, kasten uitgemest. Een ongenadige veegborstel maakte korte metten met de kruimels op de vloer. Spinnen sloegen jankend op de vlucht.
Blijkbaar had de heer Pues een praktische demonstratie gegeven van hoe het er in zijn bedrijf aan toegaat want van de 23 originele gegadigden schoten er na het bezoek maar 16 meer over en die zagen scheel van de dorst.  Aangezien de dorstigen laven een werk van barmhartigheid is waarmee men zijn hemel kan verdienen, werden glazen, kopjes en schoteltjes terug uit de kasten gehaald. Hadden we dat geweten, we hadden begot niet afgewassen.
 
Nu iedereen met vocht voor zijnen of haren neus stond, kon de algemene vergadering in “petit comité” van start gaan. Een nieuw jaar, een nieuw geluid. De voorzitter haalde zijn nieuwjaarsbrief boven. Hij hield het kort, temeer omdat ik gedreigd had buiten een sigaretje te gaan roken, mocht het een toespraak van 2 uren worden. De meest charmante persoonlijkheid van het gezelschap gaf aansluitend tekst en uitleg over de funeraire bezoeken van 2009. Bij het financiële luik van de vergadering werd het spannend en iedereen begon op zijn stoel te wiebelen want de superbelangrijke aanschaf van een “theepot” stond op het spel. Vooral de cruciale vraag of het “ne grote” moest zijn verhitte de gemoederen. En wat gedaan met die fameuze Latijnse inscriptie, moest die er ja of neen opgezet worden ? We geraakten er niet uit. Waarop ik prompt de slappe lach kreeg.  De aankoop van een Latijns woordenboek , dat beurtelings door penningmeester en voorzitter zal gebruikt worden bij de vertaling van aartsmoeilijke Latijnse grafteksten, kon wel op een unanieme goedkeuring rekenen.
 
Alle gekheid op een stokje. Bedankt aan de Vlaams-Brabantse  slachtoffers van dienst die zich belangeloos maanden aan een stuk hadden ingezet. Het was een geslaagde dag.  
 
An Hernalsteen