Nieuwsbrief Nr. 45 - november 2008

AllerzielenOns lid Louis Van Dijck stuurde naar jaarlijkse gewoonte zijn bijdrage rond deze periode


De rijen graven lopen als jaarringen in elkaar over: de doden van 1998, 1999 enz. …. tot 2008.
In een lage herfstzon vegen mannen deze blaadjes op de zand- en mospaden bijeen. Er staat een frisse wind, al is “staan” het laatste wat de wind doet.
Een vrouw schrobt geknield een arduinen plaat. Ik praat even met een bejaarde dame, terwijl ze hier en daar een afgevallen blad neemt van de grafsteen van haar echtgenoot. Ze doet dat met dezelfde zorg waarmee ze wellicht vroeger een stofje van zijn jas wegplukte. Wat tussen 2 mensen gegroeid is, dampt niet zo maar weg met de dood.
Ik rijd langs meerdere kerkhoven en beland zo in Doel. Op deze kaart zie je de kerk aldaar met nog “een streep” kerkhof erbij. Veel zal er niet meer begraven worden nu de geleidelijke leegloop van het dorp op een dramatisch punt is gekomen. De havenuitbreiding houdt hier lelijk huis!!!
In 1998 telde Doel 645 inwoners. Op 1/1/2007 nog 216. De kerk werd in 1997 gerestaureerd; kostprijs 38 miljoen Bf. Begin 1998 vernam pastoor Verstraete dat de toekomst er voorzijn parochie barslecht uitzag. De pastorie staat nu leeg, net als de school, de bibliotheek en veel huizen.
Eind 2006 is de pastoor overleden, 76 jaar oud. In maart ’66 poseerde hij nog op de dorpel van de pastorie, met onder zijn arm de piepschuimen doos waarin zijn warme maaltijd stak. Ik kan het niet laten een afdruk van die foto hierbij te voegen. Een heel breekbaar, bijna porseleinen ventje. Hij kwam regelmatig bij iedereen, krakers en zigeuners inbegrepen. Da mensen vonden hem schattig! Omdat hij al zo ziek was, deed hij zijn bezoeken met zijn driewieler. Pastoor Verstraete heeft veel afgezien.
 
Bij een sterfbed kan je uren praten en uren zwijgen; een glimlach, een knipoog, een handdruk en zelfs een traan, vertellen veel.
Robert Long maakte destijds een liedje “voor als ik er niet meer ben”.
“… je mag natuurlijk een traantje laten
dat vind ik ergens ook wel weer een kompliment
Maar niet te lang dan, want je weet: het zal niet baten,
Wie overleden is, die blijft dat tot het eind …”
 
Wie zei ook weer:
“misschien is het goed sterven in de herfst
wanneer de nacht het dichts is en de dag het verst …”?
 
Allerzielen 2008
 
Tekst : Louis Van Dijck