Nieuwsbrief Nr. 44 - september 2008

“In Memoriam”toneelvoorstelling die het bekijken meer dan waard is


Enkele jaren geleden kon ik een toneelvoorstelling op de begraafplaats Schoonselhof aanschouwen. Het Paleis voerde er “In Memoriam” van schrijfster Hanneke Paauwe op. Omdat ik me wil inzetten om dit stuk nog eens te laten opvoeren in het kader van de Europese Week van de Begraafplaatsen in 2009 en omdat het stuk eind september opgevoerd wordt in Koksijde had ik contact met onder meer de schrijfster Hanneke Paauwe. Zij vertelde mij dat het stuk in Maastricht opgevoerd werd. Daarom toog ik op een zonnige augustusdag naar Nederland. De opvoering geschiedde op het kerkhof Sint-Pieter op de Berg.
 
Toen de duisternis gevallen was werden een vijftigtal toneelliefhebbers uitgenodigd om de “vrouwelijke ceremoniemeester” te volgen. Een aantal van hen kregen lampen mee. In de verte luidden de doodsklokken. Aan de ingang van een perk hield de zwijgzame stoet halt. De lampen werden neergezet en een moeder deed haar verhaal. Ze vertelde fier over haar twee kinderen, een tweeling, een jongen en een meisje. Ze lachte toen ze over haar kinderen vertelde. Beiden speelden in een schooltoneelvoorstelling van “Doornroosje”, het meisje als “fee”, de jongen als de prins die Doornroosje mocht zoenen. Plots maakte dit plaats voor verdriet. Bleek dat haar zoontje overleden was aan een epilepsieaanval. Het pakte de toehoorders die er nog stiller van werden dan ze al waren. De vrouw verdween even plots als ze gekomen was. Tussen rijen lampen begaven de toeschouwers zich naar een volgende locatie op de begraafplaats. Daar vertelde de zoon zijn verhaal. Hij was “samoerai” en vertelde hoe zijn rol in “Doornroosje” een flop werd toen eerst Doornroosje weigerde hem te kussen en hij daarop een epilepsieaanval kreeg. Aan een derde grafmonument deed de vader zijn verhaal. Hij was grafdelver en vertelde dat hij duizenden mensen ter aarde bestelde. Toen zijn eigen zoon overleed werd het hem te machtig. Hij kon dit verlies moeilijk verwerken. Zijn echtgenote verwerkte haar verlies op haar manier en het koppel groeide uit elkaar. Op het eind vertelde de vader dat ze uiteindelijk mekaar toch vonden in hun verdriet. Op de vierde plaats kwam plots een fee tevoorschijn. Het was het tweelingzusje van de overleden knaap die haar verhaal deed. Zij vonden troost bij mekaar in hun verdriet en eindigden met een “Doornroosjelied”. Het daarop volgend applaus toonde aan dat eenieder genoten had van deze pakkende voorstelling. De locatie was daar zeker niet vreemd aan.
 
Het was voor mij niet nieuw maar eens te meer heb ik echt genoten van deze voorstelling. De vier acteurs speelden echt prachtig. Hanneke Paauwe, de auteur, speelde op een aangrijpende wijze de moeder; Joris Van den Brande speelde de zoon; Hans De Munter vertolkte de rol van de vader waar ik bij de eerdere voorstelling Hans Van Cauwenberghe mocht aanschouwen - het was “anders” maar zeker niet slechter -; Sarah Bourgeois speelde het zusje. Het was mooi om zien hoe ze het ene moment lachten met de fratsen van hun kinderen en het andere moment ernst en een verdriet uitstraalden. Werkelijk mooie prestaties.
 
Op zaterdag 27 en zondag 28 september om 22 uur kunt u genieten van deze prachtige voorstelling. Info toerisme Koksijde, 058/51 29 10, [email protected] www.koksijde.be. Voor de rest hoop ik op de volgende Europese Week van de Begraafplaatsen deze voorstelling op één of meer Antwerpse dodenakkers te kunnen programmeren.
 
Jacques Buermans