Nieuwsbrief Nr. 42 - juni 2008

Sint-Fredeganduseen ander geluid over dezelfde rondleiding


Met Ludo Peeters, van de heemkundige kring Turinum, wandelden we dinsdag over het parklandschap van  de begraafplaats Fredegandus aan de Lakborslei in Deurne.  Een van de eerste oude kerkhoven die de naam “begraafpark” mochten dragen.  We vernamen dat er om en bij de 168 grafkelders rond en tegen de oude kerkmuren rusten.  We maakten er ook kennis met de Oudenaardse bronsgieter Norga, en zijn zoon Sylvain.  Hun werken, de bronzen pleureantes en  ook de kleinere bronzen grafplaatjes zijn staaltjes van soms ontroerend mooie grafkunst.  Marc Vos, beheerder en liefhebber van Fredegandus en zijn kerkhofschatten, diepte uit zijn opslagplaats nog een mooi voorbeeld op.  En vertelde ons meteen hoe geliefd deze plaatjes, en andere kleine graf-attributen, zijn bij binnen- en buitenlandse antiquairs.  Hoeveel er verdwijnt….  Wat onze aandacht trok naar de prachtige porseleinen portretjes op de graven.  Ook deze zijn erg gewild bij morbide plunderaars.

We wandelden verder langs het graf van Maria Roman, de geliefde van Marnix Gijsen, beschreven in zijn bekende “Klaaglied om Agnes”.  Langs het graf van volksdichter Dré de Weerdt, met zijn prachtige beeld van de bedelende juffrouw,  gebeeldhouwd door Frans Joris.  Langs de zerk van Jan de Laet, die voor Nederlandse teksten zorgde van onze grote toondichters.  Langs Burgemeester Hertogs,  die tijdens een bloedige staking begin 1900 zorgde voor een compromis tussen de dokwerkers en natiebazen.  Langs de grafkelder van de familie Maquinay,  stichters van de American Petrol Company, wat nu den Esso of Exxon is.  En waar de Amerikaanse kleinkinderen  nog altijd op bezoek komen. 
Langs graven waar geen namen opstaan, en waarvan men weet dat er beruchte gangsters begraven liggen, langs een naamloos kindergrafje met een prachtig gedicht. 
En niet onbelangrijk ook : door een prachtig aangelegd park, met een doordacht en historisch aanplantingsplan.  Met notelaars, beukenhagen, prieeltjes, een gaanderij, een kindertheater…
En niet te vergeten de mooie blauwe irissentuin.  De bedoeling is dat de mensen van nu zich thuis voelen in de wereld van de mensen van “toen”.  Dat het taboe van de dood doorbroken wordt.  Want wie herdacht wordt leeft verder.  Dood is men pas als men is vergeten (cfr.Bram Vermeulen)


Marleen Bruynseels