Nieuwsbrief Nr. 39 - januari 2008

Carlos Vanhecke overledenCarlos Vanhecke de man achter Verstraete – Vanhecke en die de restauratie van het grafmonument Victor Driessens schonk


Op 3 december overleed de heer Carlos Vanhecke. Hij was de man achter Verstraete – Vanhecke en hij zorgde ervoor dat de restauratie van het grafmonument voor Victor Driessens op de begraafplaats Schoonselhof onze vzw Grafzerkje geen euro kostte.
 
Carlos Vanhecke was zo iemand waar het van de eerste keer mee klikte. En dat bleek wel wederzijds te zijn want toen ik hem ontmoette naar aanleiding van de eventuele restauratie van het grafmonument voor Victor Driessens waar zijn architect een offerte had voor opgemaakt van € 7500 zegde hij … “ik vind u nen toffe gast, ik zal dat wel betalen”. Hij was ook de man die zich liever op de achtergrond hield. Een mooi bewijs was er tijdens de herinhuldiging van het grafmonument Driessens. Terwijl de initiatiefnemers (Willem Houbrechts en mezelf) fier poseerden met de schepenen (Guy Lauwers en Philippe Heylen) stond Carlos Vanhecke … achter het grafmonument te genieten (links achter).
Carlos Vanhecke was een man vol humor en maakte van alles een feest. Hij vroeg mij ooit om met hem eens te gaan kijken naar, zoals hij zegde “zijn appartement op Schoonselhof” want hij wilde al lang een grafmonument om zelf in begraven te worden maar de lijsten die we hem via de mail verstuurden waren niet aan hem besteed. “Jij moet maar eens met mij meegaan” zegde hij dan en wanneer we dan een tijdje aan het rondgaan waren zegde hij … “we gaan toch nog iets drinken hé?” Carlos Vanhecke genoot, niet alleen van het drankje, maar hij was zeker zo graag onder de mensen en genoot van de verhalen die dan loskwamen.
 
Op zaterdag 8 december werd in de Antwerpse Sint Pauluskerk een dienst gehouden voor Carlos Vanhecke. Een stampvolle kerk bewijs maar eens hoe populair de man wel was. Hij werd afgeschilderd als een noest werker en een streng maar rechtvaardig werkgever. Moge de enorme aanwezigheid op de uitvaartdienst een troost wezen voor de familie. Vzw Grafzerkje wenst zich aan te sluiten bij de talrijke blijken van deelneming. 
Op zaterdag 15 december werd Carlos Vanhecke in het bijzijn van zijn naaste familie naar zijn laatste rustplaats op de begraafplaats Schoonselhof geleid. Hij kreeg die op perk H in de grafconcessie Nicolopulo. Hoe dit kon is toch een staaltje van wat mogelijk is indien er samengewerkt wordt en met de vigerende reglementering met de nodige soepelheid hanteert.
Woensdag 28 november werd ik gebeld door Dirk Vanhecke, een van de zonen van Carlos, die verklaarde dat Carlos in een oud graf wenste begraven te worden. Hij had ooit van mij een lijst gekregen. Ik toog met die lijst naar de administratie. Momenteel is er een overgangsfase omdat er na de bescherming van Schoonselhof nog geen reglementering en tarieven beschikbaar zijn voor wat hergebruik betreft. Daar was men zo vriendelijk om de hele lijst uit te vlooien op zoek naar grafmonumenten die in aanmerking zouden kunnen komen (geen nabestaanden, termijn verlopen). De mensen van de administratie voegden er nog enkele monumenten aan toe die zij zelf al als “mogelijks over te nemen” hadden genoteerd. Zaterdag 1 december toog ik met twee zonen van Carlos naar Schoonselhof. De opgegeven monumenten konden hen niet bekoren. Ik ging met hen op stap en duidde nog enkele grafmonumenten aan. Tot hun oog viel op de kapel Nicolopulo.  Dat zou wel eens iets voor Carlos kunnen zijn meenden zij. Gelukkig was de huidige eigenaar (ik) erbij en ik zegde dat ik ging informeren wat kon en wat niet kon. Maandagmorgen 3 december toog ik naar de administratie en ’s middags was alles in kannen en kruiken dankzij de goodwill, in de eerste plaats, van Suzy van de administratie én met de zegen van het afdelingshoofd Hendrik De Bouvre: de papieren “kosteloze terugname” werden door mij ondertekend. Enkele dagen later werd de concessie overgenomen door de zoon van Carlos Vanhecke.
Er werd een aanbetaling gedaan voor de volledige grafkelder, 9 cellen. Ik mocht zelf bemiddelen bij de firma Buytaert, specialist inzake ruimen van grafkelders. Ook deze mensen toonden zich van hun beste kant en woensdag werd de volledige grafkelder reeds geruimd. Het was een enorme klus daar de lichamen niet alleen achter betonnen platen lagen maar ook nog achter een gemetseld muurtje. En ik kan u verzekeren dat men er in 1924, datum van de eerste bijzetting, iets van kende. Het ruimen ging ook gepaard met het verwijderen van tonnen zand. Nadien kwamen de nabestaanden van Carlos Vanhecke een kijkje nemen. Alhoewel de mensen van Buytaert prima werk hadden afgeleverd was het geen gezicht: aan drie zijden van de open kuil lagen bergen zand. Normaliter dient eerst onderaan begraven te worden maar de familie besloot om enkel Carlos en, liefst zo laat mogelijk, diens echtgenote hier ter aarde te bestellen. Ik stelde voor, na samenspraak met Hendrik De Bouvre, om enkel de bovenste cellen te bezigen zodat twee derden van de grafkuil gevuld kon worden. Daar het even ging duren voor de eigenlijke teraardebestelling was dit een veiliger toestand: slechts één cel werd opengelaten zodat het merendeel van het zand teruggeplaatst kon worden. De firma Verstraete – Vanhecke zorgde ervoor dat de kuil op een veilige wijze afgesloten werd.
Dit was toch weer een staaltje waaruit blijkt dat de wil bij de mensen van de administratie van de begraafplaats Schoonselhof zeker aanwezig is om te helpen waar nodig en dat de reglementen met de nodige soepelheid gehanteerd kunnen worden. Niets dan tevreden mensen: de nabestaanden Vanhecke omdat aan al hun wensen voldaan werd, de mensen van de begraafplaats omdat ze dit konden verwezenlijken en ook omdat ze de zekerheid hebben dat de nabestaanden zorg voor de kapel gaan dragen. Men spreekt reeds over glas in loodramen én een nieuwe bronzen deur. En niet in het minst onze vzw Grafzerkje omdat ze, eens te meer, een bijdrage heeft kunnen leveren door te bemiddelen tussen een aantal partijen door ervoor te zorgen dat een schitterende grafconcessie een meerwaarde gaat krijgen. Natuurlijk streelt dit mijn ego te meer daar ik van het afdelingshoofd een mail ontving “goede bemiddeling tussen deze familie en onze diensten! Ik waardeer dat in jou” en van de familie Vanhecke een bedankmailtje ontving. Dus weer een knoopje minder dat nog dicht kan.
 
Tekst en foto's ; Jacques Buermans
Afbeelding doodsprentje : met toestemming van de familie