Nieuwsbrief Nr. 36 - juli 2007

Asnières, waar dieren hun laatste rustplaats hebbenChristiaan & Vera Ketele bezochten de dierenbegraafplaats


Ons lid Christiaan Ketele toog met zijn echtgenote Vera naar Parijs en maakte volgend verslag:
 
Net terug uit Parijs. Vijf dagen genieten van een nog steeds boeiende stad. Zoals elke goede geïnteresseerde graf- en monumentenfreak wilde ik en mijn echtgenote Vera ook deze keer een van de vele begraafplaatsen in en rond deze stad bezoeken. Het kon deze keer niets anders zijn dan het hondenkerkhof op de rand van Parijs.
 
Dus op weg naar "Le Cimetiere des chiens" wat ik later zeer bedenkelijk vind want er liggen ook andere dieren maar niet getreurd na raadpleging van stads en metroplan blijkt dat deze begraafplaats zich buiten de toeristenplannetjes bevind namelijk voorbij porte De Clichy en dan nog voorbij de Seine. (lijkt ver maar met de metro is dat niet zo) Je neemt dus metro nr.13 richting Gabriel Péri - Asniéres Gennevillers. Je hebt twee mogelijkheden: je rijdt tot de eindhalte en dan moet je een stuk terug of je stapt af op de voorlaatste  halte Mairie de Clichy en dan ben je er bijna onmiddellijk. De begraafplaats is zich bij wijze van spreken geprangd tussen de Seine aan de zijkant en de invalsbaan van de stad met zijn bovengrondse metro aan de voorkant. Wanneer je de oprijlaan op komt krijg je zicht op een schitterende muur met 19de eeuwse poort in baksteen met zandstenen ornamenten.
Aan de zijkant via een klein controlepoortje, waar twee gemeenteambtenaren zitten, moet je € 2,79 per persoon inkom betalen. Je zal het niet geloven maar toen we met een briefje van € 10 wilden betalen moest het wisselgeld nog uit de kluis gehaald worden, wij zijn altijd ZEER vroege vogels, de kluis wilde niet open en, na enig beraad onder de twee bedienden, konden we “for free” binnen.
 
Als dierenliefhebbers was dit soms een zeer gevoelige ervaring. Zeer mooie oud zerkjes en ook de meest kitscherige die denkbaar zijn. Zo heb je de filmvedette Rintintin, Mémère de mascottehond van de Jagers te paard, de Sint Bernardshond Barry, het 40.000ste dier begraven op dit kerkhof, Drac de hond van prinses Elisabeth van Roemenie, Dick een hond die zijn diensten heeft bewezen in de loopgraven en voor het vaderland, Marquise & Tony de honden van prinses Lobanof, het huis van de poezen, het paard Masseraaux, Drapeau een hond en vriend van de oorlog, renpaard Troytown, het schaap Faust, de hond van de gravin van de graaf en de gravin Alexandre Dumas, het paard van Marguerite Dumas, een monument voor alle politiehonden en last but not least poule Cocotte.
Dit alles is maar een klein overzicht van wat je er allemaal kan vinden mits een klein beetje zoeken. Het is er mooi, een beetje een sprookje en ook wat kinderlijk, maar zeker ook heel gevoelig, bijvoorbeeld de tennisballen waar de hond ooit mee gespeeld heeft in de glazen bol.
 
Indien je nog eens naar Parijs gaat en je hebt een voormiddag vrij mag je dit zeker niet overslaan. Een dingetje wil ik nog even zeggen: deze begraafplaats is nooit voor honden alleen geweest: je vindt er papegaaien, peruches, katten en paarden, niettegenstaande de hond, in tweevoud op de muur aanwezig, in de meerderheid is.
 
Het is mooi rustgevend en inspirerend en misschien een idee om hier bij ons ook wel zo iets op te starten. Voor al diegene die naar Parijs gaan en nog zullen gaan: ZEKER DOEN.
 
Groetjes van Vera en Christiaan.

Tekst en foto's : Christiaan Ketele en Vera Engelen