Nieuwsbrief Nr. 32 - november 2006

In Memoriamprachtige theatervoorstelling op begraafplaats


Begin november werden een aantal toneelvoorstellingen op de begraafplaats Schoonselhof gehouden. Het Paleis voerde er “In Memoriam” van schrijfster Hanneke Paauwe op.
 
Toen de duisternis al lang gevallen was werden de toneelliefhebbers, waaronder een vijftal leden van de vzw Grafzerkje, opgewacht aan de wachtzaal van de begraafplaats. Tientallen lampen vormden het decor in de donkerte. Een “vrouwelijke ceremoniemeester” verzocht de aanwezigen om de lampen mee te nemen. In de verte luidden de doodsklokken. Aan de ingang van een perk hield de zwijgzame stoet halt. De lampen werden neergezet en een moeder deed haar verhaal. Ze vertelde fier over haar twee kinderen, een tweeling, een jongen en een meisje. Ze lachte toen ze over haar kinderen vertelde. Beiden speelden in een schooltoneelvoorstelling van “Doornroosje”, het meisje als “fee”, de jongen als de prins die Doornroosje mocht zoenen. Plots maakte dit plaats voor verdriet. Bleek dat haar zoontje overleden was aan een epilepsieaanval. Het pakte de toehoorders die er nog stiller van werden dan ze al waren. De vrouw verdween even plots als ze gekomen was. Tussen rijen lampen begaven de toeschouwers zich naar een volgende locatie op de begraafplaats. Daar vertelde de zoon zijn verhaal. Hij was “samoerai” en vertelde hoe zijn rol in “Doornroosje” een flop werd toen eerst Doornroosje weigerde hem te kussen en hij daarop een epilepsieaanval kreeg. Aan een derde grafmonument deed de vader zijn verhaal. Hij was grafdelver en vertelde dat hij duizenden mensen ter aarde bestelde. Toen zijn eigen zoon overleed werd het hem te machtig. Hij kon dit verlies moeilijk verwerken. Zijn echtgenote verwerkte haar verlies op haar manier en het koppel groeide uit elkaar. Op het eind vertelde de vader dat ze uiteindelijk mekaar toch vonden in hun verdriet. Op de vierde plaats kwam plots een fee tevoorschijn. Het was het tweelingzusje van de overleden knaap die haar verhaal deed. Zij vonden troost bij mekaar in hun verdriet en eindigden met een “Doornroosjelied”. Het daarop volgend applaus toonde aan dat eenieder genoten had van deze pakkende voorstelling. De locatie was daar zeker niet vreemd aan. In de wachtzaal van de dodenakker werden, zoals bij een koffietafel, drankjes aangeboden en kregen de aanwezigen een doodsprentje.
 
Ik heb echt genoten van deze voorstelling. De vier acteurs (Ineke Nijssen – moeder, Joris Van den Brande – zoon, Hans Van Cauwenberghe – vader en Janne De Smet – zusje) speelden echt prachtig. Het was mooi om zien hoe ze het ene moment lachten met de fratsen van hun kinderen en het andere moment ernst en een verdriet uitstraalden. Werkelijk mooie prestaties.
 
In de toekomst zoekt Het Paleis deze voorstelling nog op andere begraafplaatsen doorheen het Vlaamse land te spelen. Het is echt een aanrader. Nu eens niet een avondje “lachen geblazen” maar een concept dat beklijft.
 
Jacques Buermans.