Nieuwsbrief Nr. 28 - maart 2006

La passionAnneke Haasnoot pleegde volgend gedicht


Mijn dichter doet zijn ogen open
En kijkt verwonderd om zich heen
Een engel glimlacht bij een steen
Mijn liefste hoeft niet meer te hopen

Want betere tijden zijn er geen
De paasklokken op aarde luiden
En bij zijn graf wenen zijn bruiden
Ze wanen zich geheel alleen

Dat hoeft niet denkt hij, ik ben vrij
Ik ben verlost van al mijn zorgen
Mijn ziel baadt zich in hemels licht

Ik ben met jullie, wees geborgen
Besef, mijn werkelijke gezicht
Mijn wezen, was iets tussen mij

En ach, die Vent, hoe heette Hij?
 
Anneke Haasnoot