Nieuwsbrief Nr. 25 - september 2005

Richting avondroodAnneke Haasnoot pleegde volgend gedicht


De wilgen in het Westland zijn geknot
Ze lijken op skeletten, zwartgeblakerd
Ooit hebben ze hun loten ingebakerd
De dood zo lijkt het ving ditmaal geen bot

Narcissen onbewogen en zwartgallig
Lijken onaangedaan velden te vullen
Wat is het dat ze trachten te verhullen
Wie houdt ze in de gaten, en- angstvallig?

De ogen van de kassen puilen uit
Want binnenin hen groeit al wel nieuw leven
Ook lammeren en schapen dragen vrucht

‘Plezierboot’ staat er op een oude schuit
Die aan een smalle vaart cachet wilt geven
De molens slaken ook een laatste zucht
 
Anneke Haasnoot.