Nieuwsbrief Nr. 20 - november 2004

Kroniek van een aangekondigde verrijzenisMarc Coremans speelt “reddende engel”


Donderdag 09 september 2004 was voor mij een hoogdag in mijn “prille bestaan” als Grafzerkje. Vanwaar pril ? Omdat ik mezelf nog maar sedert augustus 2003 Grafzerkje mag noemen. Grafzerkjes die de Nieuwsbrief nummer 16 van maart 2004 hetzij in papieren versie, hetzij via de website gelezen hebben zullen zich zeker het artikel van Jacques over de “gevallen engel” herinneren. In ’t kort nog even de historie: half maart vond ik op één van de oude perken van de begraafplaats Schoonselhof tussen 2 rijen grafzerken een beeld van een engel die van zijn voetstuk gaan vliegen was of hierbij misschien wel wat “hulp” had gekregen. Volgens de mensen van de begraafplaats ging het hier waarschijnlijk om een poging tot diefstal maar omdat het beeld heel zwaar was, en nog altijd is, toch maar achtergelaten werd, een geluk bij een ongeluk. Met de hulp van de technische mensen van de begraafplaats werd de engel veilig achter slot weggeborgen in hun magazijn. Tot daar het relaas van maart.

.

Maar dan begon het denkwerk: wat gaat er met het monument Löwenthal-Renard gebeuren, hoe gaat de engel veilig teruggeraken als hij of zij al niet verhuist naar ergens anders, in dit geval bijvoorbeeld de dienst archeologie van de stad. Navraag bij de administratie leerde mij dat het monument kon overgenomen worden en op 14 juni 2004 tekende ik voor de verlenging van de concessie met 50 jaar. Zo was ik toch al zeker dat de engel ter plaatse zou blijven. Een eerste inspectie van het monument leerde mij dat de arduinen dekplaat volledig vernield was en best kon verwijderd worden vanwege onherstelbaar. Ook 2 grote struiken zouden er moeten aan geloven. In de plaats zou zand en later eventueel beplanting komen. De sokkel en de boorden waren wel intact maar sterk vervuild en de boorden moesten alleszins volledig herlegd en verankerd worden. Daarom togen Jacques en ik op een “blauwe maandag” aan het werk om een eerste grote kuis te houden. Na verwijderen van de struiken werd met een volwassen voorhamer, die ons bereidwillig ter beschikking werd gesteld door de technische mensen van de begraafplaats, de arduinen plaat in verplaatsbare stukjes geslagen en vervoerd naar een afvalcontainer. Voor het rechtleggen van de boorden en het stutten van de sokkel moesten we wel de professionele hulp van William inroepen. De Grafzerkjes die de Nieuwsbrieven aandachtig lezen zullen wel weten dat hij ons zeer genegen is en ons dan ook regelmatig niet alleen met raad maar vooral met daad bijstaat bij het restaureren van monumenten, denk ook bijvoorbeeld aan het monument van Maria ’S heeren. En daarom zorgde “werkleider” William er in de loop van de maand augustus dan ook voor dat de boordstenen vakkundig ontmanteld werden zodat ik met de hulp van Jacques deze een grondige reinigingsbeurt kon geven vooraleer ze teruggelegd en verankerd werden. Ook de sokkel werd met bleekwater bewerkt zodat alles terug een mooi wit kleurtje kreeg en mijn handen lichtjes verbrand waren. Waarvoor keukenhandschoenen al niet goed zijn als ge ze tenminste niet vergeet te dragen.

En nu luidde de afspraak: donderdag 09 september plaatsen we de engel terug. Zoals afgesproken waren de technische mensen van de begraafplaats klokslag 09.00 uur paraat met vrachtwagen en kraan om de engel terug naar zijn vertrouwde omgeving te brengen. Ik kreeg zelfs de eer om tijdens het korte ritje in de laadbak van de vrachtwagen plaats te nemen om “mijn engel” goed te omhelzen zodat hij niet zou omvallen. Ongezien: 2 engelen of een duiveltje en een engel samen op een vrachtwagen, u denkt er het uwe van. Eens ter plaatse werd door William nog een stevige verankering voor het prachtige beeld voorzien en dan deed de kraan zijn werk: in een mum van tijd stond het kunstwerk op zijn plaats. De mensen van de begraafplaats verrichtten schitterend werk. We vonden het zelfs zo goed dat we besloten er een glas op te drinken in een naburig café. En vermits we daarvoor langs één van de omliggende bloemisten moesten maakte ik van de gelegenheid gebruik om Stefan, want zo heet hij, te vragen of hij het monument opnieuw kon opvullen met aarde.
Vermits de brave man juist op zijn dak zat om nieuwe bedekking te leggen moest ik wel de ladder op met mijn verzoek. Stefan is ook iemand die heel erg apprecieert wat de Grafzerkjes allemaal uitspoken en beloofde daarvoor te zorgen.
Na ons glas, of waren het er meer, restte mij nog de taak om de engel even mooi als zijn sokkel te krijgen. Dit keer wel gewapend met handschoenen werd de engel netjes afgebleekt zodat hij in al zijn pracht en praal terug schittert. Als klap op de vuurpijl kwamen bloemist Stefan en zijn collega dezelfde namiddag al ter plaatse met een vrachtwagen vol zand en vulden zij het monument zoals ik het graag wou. Van een dienstverlening gesproken. Bedankt Stefan. Ook Jacques had intussen het gezelschap terug vervoegd en zag dat het goed was.
Tot slot wens ik toch te benadrukken dat mits de bereidwillige samenwerking van de mensen van de begraafplaats, bloemist Stefan, onze werkleider William en natuurlijk Jacques niet vergeten, er heel veel mogelijk was en is. En nu maar hopen dat de engel niet opnieuw gaat vliegen……
.
tekst : Marc Coremans
foto's : jacques Buermans