Nieuwsbrief Nr. 116 maart/april 2020

Funeraire symboliek: Phoenix (feniks)Een foto van kunstenaar Walter Brems:


De mythische vogel die volgens de legende om de 500 jaar (?) zijn eigen -van geurige kruiden in een (palm)boom gemaakt- nest verbrandt, om daar na drie dagen als herboren weer uit te verrijzen, was reeds in de antieke wereld een wijdverbreid symbool voor reïncarnatie, transformatie en onsterfelijkheid. Een foutieve waarneming zou aan de oorsprong kunnen liggen van die legende. De legende vertelt immers dat “...tijdens een pril ochtendgloren, in het licht van de schittering van een felgekleurde, maar laagstaande ochtendzon- een zacht briesje het stuifmeel van de ‘phoenix dactylifera’ (dadelpalm) deed opwaaien, waardoor deze mythische vogel in zijn nest wel in vuur en vlam leek te staan, om dan even later schijnbaar als herboren weg te vliegen...”. De oud Myceense mythe vindt echter haar oorsprong in de zonnecultus (de zon die verdwijnt en opnieuw verschijnt, het leven dat dooft en opnieuw opstaat, het eeuwige verhaal dus van dood en wedergeboorte). Deze met de zonnegod geassocieerde vogel was de begeleider van de geest der doden op hun reis naar de onderwereld waar Osiris heerst.

De verrijzenis van Christus uit de dood, het christelijk zinnebeeld voor de onsterfelijkheid, putte ongetwijfeld haar ontstaan uit de oude mythe.