Nieuwsbrief Nr. 114 - november 2019

Jong of oud, iedereen heeft recht op een waardig afscheidDe begrafenisondernemer


An Andries ging in mei van dit jaar met een bijzondere onderneming van start, namelijk de allereerste Belgische uitvaartonderneming voor baby’s, welke we ‘Sterrenkindjes’ noemen.

Tekst en foto’s: 
Lin Verbeemen

Na haar studies Japanologie en literatuur trok An in 2000, met zomaar eventjes 3 studiebeurzen op zak, naar Japan om te studeren.
Ze kwam terecht in een gastgezin waar ze voor het eerst, kennis maakte met het verlies van een babytje. Haar ‘nieuwe familie’ eerde het doodgeboren kindje met een schreintje- zoals wij een kruisje kennen. Ook liet haar gastfamilie haar kennis maken met tempels ter ere van ‘JIizo’, de Boeddhistische heilige voor de ‘Sterrenkindjes’. 
Maar na enkele jaren lonkte haar thuisbasis in België en in 2002 kwam ze terug.
Vanwege haar interesse in niet alleen het forensische aspect, maar de uitvaart in het algemeen, kon ze na haar terugkomst zeer snel aan de slag bij een begrafenisondernemer waar ze kneepjes van het vak leerde.

Vanwaar de interesse in Japan en het funeraire?

Ik ben grootgebracht in een niet alledaags gezin, maar eerder in een museum. 
Terwijl mijn moeke haar interesse in de klassieke oudheid, zoals de Egyptenaren en de Grieken lag, verzamelde mijn vader letterlijk alles wat met WOII te maken had. Hierdoor gingen we nooit op vakantie naar een of ander strand, maar schuimden we de musea af.
...en de interesse in Japan en Oosterse talen, daar ben ik gewoonweg mee geboren!
 
Mijn mama werd echter in 2014 ziek en al vrij snel bleek dat het om een vergevorderde vorm van longkanker ging. 
Van zodra ze op een palliatieve eenheid zou worden opgenomen, gaf ze aan om thuis te willen sterven. Op dat ogenblik had ze nog twee weken te leven en het werden, niet alleen zeer intense, maar ook bijzonder openhartige dagen waarin alles bespreekbaar was. Zo zochten we samen haar kleding uit, bespraken we de details van haar uitvaart waarbij zelfs euthanasie ter sprake kwam.
Gelukkig is ze zelf mogen inslapen.
Ook mijn zoontje Finn, is bij het hele gebeuren nauw betrokken geweest. 
Nadat ik eerst het lichaam van mijn moeke gewassen en verzorgd had, ging ik met mijn zoontje naast zijn oma zitten, terwijl er open en eerlijk over gepraat kon worden.
Zo kon hij voor hem - belangrijke vragen stellen zoals: “Kan ze nog zien door haar ogen? Of kan ze ons nog wel horen?” 
Waarop ik hem rustig kon uitleggen dat het nog steeds haar ogen waren, maar dat net zoals bij een pop waarbij de batterijtjes ‘op’ zijn - ze ons niet meer kon horen en zien.
 
Het waren zo’n ontzettend dankbare momenten waarin het respect voor het lichaam dat mij ooit op de wereld heeft gezet, alleen maar deed groeien.
De vragen van mijn zoontje en het samen praten, zijn voor mij de eerste aanzet geweest naar mijn huidig verhaal. Maar op dat ogenblik wist ik het nog niet, ik wist alleen dat ik ooit ‘iets’ ging doen....
Na de uitvaart hebben we met z’n allen (familie en vrienden), een perenboom in de tuin geplant, daar waar haar assen werden uitgestrooid. Een plek die nooit hetzelfde is vanwege de verschillende seizoenen maar een plek waar men zich af en toe kan afzonderen, voor een praatje met haar.
 

Hoe ben je aan de voorbereidingen van je zaak begonnen?

Ondertussen had ik behoorlijk wat ervaring op mijn werkplek opgedaan maar er ontbrak nog iets... Vooral tijdens mijn eerste gesprekken met ‘Sterrenouders’ merkte ik dat er -
volgens mij - niet voldoende aandacht was voor het emotionele. Het bleef voor mij eerder te zakelijk...
Zo ging ik op zoek naar antwoorden en kwam ik in contact met bijvoorbeeld een ‘Afscheidsfotograaf’ van vzw Boven de Wolken, of de koesterkoffers van het Berrefonds. Ook kwam ik in gesprek met Marleen Vertommen, rouw- en verliestherapeut en voorzitster van vzw Met Lege Handen, enz...
Wel, ikzelf en al deze mensen met verschillende visies en initiatieven, zijn rond de tafel gaan zitten om de noden van het ogenblik te bespreken en voilà: “Nooit Vergeten”, stond in de startblokken. 
 
De voorbereidingen waren echt niet min... Ik moest op zoek naar een degelijke rouwwagen, waar ook de ouders in konden plaatsnemen. 
De keuze viel op een VW (Caddy Maxi), welke tot een volwaardige ‘babyrouwwagen’ omgebouwd werd. En vooral, een auto waarin de vorm van een traditionele rouwauto nog te herkennen was. En met de kleurkeuze ‘Starlight Blue’, kwam mijn sterretjeslogo perfect tot z’n recht!
Ook ging ik op zoek naar mooie mandjes, kistjes en urnen en ben nu ontzettend trots op m’n rouwkamertjes met wiegje waar de ouders - wat mij betreft - uren bij hun kindje mogen waken.
En de wiegjes, die zijn voorzien van een speciaal ontworpen koeling, genoemd de Cuddle Cot™
Jammer genoeg, droogt de huid van een baby’tje vaak snel uit... En een Nederlandse mama (Ilona) die net haar kindje, waar ze zo trots op was, verloren had, wilde zo graag haar kindje nog aan familie en vrienden tonen en ging op zoek naar een oplossing.
Ze ontdekte dat de huid langer mooi bleef door bewaring van het lichaampje in water met een temperatuur van 4°. Gewoon ‘De Watermethode’ genoemd, terwijl het eigenlijk niet meer is dan puur kraantjeswater... 

Hoe vond men de weg naar jouw uitvaartonderneming?

Wel, net op het moment dat mijn rouwauto afgeleverd werd, bleek de allereerste rouwbus van ‘Van Hool’, een groot nieuws-item. En ik dacht dat er evengoed ook over mijn wagentje mocht gesproken worden... 
Ik nam de telefoon en m’n eerste tv-interview was een feit!
Eén van de eerste ouders die contact met me opnamen hadden dit interview op tv gezien, niet beseffend dat ze twee maanden later zelf bij mij op gesprek zouden komen...
Anderen werden dan weer door familie of vrienden attent gemaakt over mijn bedrijf, want ook zij hadden het item op tv gezien. Of ze werden door het ziekenhuis doorverwezen en uiteraard, vooral social media speelden hun rol.

En als ik nog één ding mag zeggen: “Vergeet nooit, maar dan ook nooit de ouders eerst proficiat te wensen met de geboorte van hun kindje, want zij zijn trots! En dan pas condoleren...”
 
...en misschien toch nog een tweede puntje: “Eigenlijk zou ‘Nooit Vergeten’, moeten omgevormd worden naar een vzw. Want elk kindje, ongeacht religie of afkomst, heeft recht op een waardig afscheid”.