Nieuwsbrief Nr. 12 - juli 2003

Abélard & Héloïse door Rudy Witseeen nieuw gedicht van Grafzerkje Willem Houbrechts


Abélard & Héloïse door Rudy Witse:

Grafzerkje Willem Houbrechts heeft veel pijlen op zijn boog. Als Rudy Witse zette hij ooit eens een L.P. vol met 12 gedichten over… Père Lachaise. Ik wil de Grafzerkjes deze literaire ontboezemingen niet onthouden. Daarom hierna zijn gedicht “Abélard & Héloïse”. Volgende keer meer van dat moois. Mensen die nog in het bezit zijn van een platendraaier en die interesse hebben voor de gedichten voorgedragen door Willem Houbrechts en Peggy Delandtsheer en van aangepaste muziek voorzien door altsaxofonist Mike Zinzen, kunnen een exemplaar bekomen aan € 7,5. Te bevragen bij Willem Houbrechts, Generaal Lemanstraat 34, 2600 Berchem, telefoon 03/230 49 26, E-mail: [email protected]. Zij moeten de plaat wel zelf komen ophalen. Een andere mogelijkheid is dat ik ze voor u meebreng op een of andere bijeenkomst. Maar dan toch liefst eerst Willem bellen daar de voorraad beperkt is.
 
 
Abélard & Héloïse
 
                                                           christi !
 
ik : wonder aanwijsbaar bewijsbaar                          iets wroet in mij als ware het er
wie zegt dit briljanter dan: ik?                                  altijd al geweest. hoe denk ik?
goochelaar? wizzard? wijze? waar                            hoe drink ik ooit genoeg dit woord
ik stop en spreek, scheurt de mist.                            uit zorgvuldig verborgen bekers?
 
                                                           wij: kaarsen die vervluchtigen –
                                                           elk sakrament ontneemt ons wat genade.
                                                           zo spraken wij nooit tot: onze zoon,
                                                           ons verraad weggesmolten in een ander.
                                                           kan weggaan altijd verder weggaan?
 
denkelijk denkt verstand zich wel                            hoe maak ik, liefste jouw verminking
te pletter, tot vermoeienis toe verdroogd                  waar, hoe weiger ik een vraagteken
in ja en nee, waarbij het ja de klokken                      meer? hoe ben jij, in de wereld,
klept en nee het vuur weer naar de lont                    wanneer ik de toekomst veilig
toelokt                                                                       schroef?
 
                                                           had jij, heb ik, konden wij?
                                                           het leven, dat zelfs glinstert zonder
                                                           eros, had onvoldoende woorden die ons
                                                           zegden. je hebt het hoofd neer liefste,
                                                           net nu de lentewind weer nieuwe kapriolen
                                                           blaast. het was niet onze tijd.
                                                           wij hadden tijd.