Nieuwsbrief Nr. 111 - mei 2019

Kruisende wegen


Een weekje Vulkaneifel (D).  Na een ‘Traumpfad’ wandeling in MONREAL (een zeer mooi typisch dorpje met kerk, toren en vestingstoren-beslist de moeite waard), nog even een kijkje nemen in het 7 km verderop liggende MAYEN.  En dat levert nieuws op voor deze editie.
 


Tekst en foto’s: Johan Herreman (maart 2019)
Nabij de ingang van het EIFELMuseum gevestigd in de GENOVEVABURG MAYEN treffen we links een verzameling van ‘wegenkruisen’ aan, typisch voor de streek.  Deze oude traditie  stamt, aldus de uitleg ter plaatse, wellicht uit de middeleeuwen.   
De verzameling ‘Basaltlava’kruisen komt van veldwegen en wegsplitsingen  (Wegkreuzungen) uit Bayen en omgeving waar ze door grootschaliger landbouw en wegenbouw hun plaats verloren.  Gelukkig kregen ze een bestemming nabij het Eifelmuseum.
 
De inscripties laten kennen dat het veelal privaatschenkingen waren, weze het als Processiekruis aan een oude pelgrimsweg (vb. in Thür oder St. Johann) of aan een bedevaarts-/bidplaats/ommegang rondom een dorp.  Eveneens is er  sprake van ‘gedachteniskruisen’ nav een smartelijk ongeval of genezing.  (op onze wandelingen hebben we er zo drie ‘te velde’ ontmoet).
 
Naast de korte inschriften met de namen van de schenker(s) vinden we ook de jaartallen terug, soms een huissymbool (Hauszeichen) en sporadisch een inscriptie die verwijst naar het beroep van de ‘kruiszetters’.  Het zetten van kruisen was in de 18e eeuw nog zo algemeen gebruikelijk dat onder de steenhouwers ook ‘Kreuzesmächer’  een eigen beroepsgroep vormden. Volkskunst op en top.
 

Met veel plezier lazen we nog dat de ‘Basaltkreuze des Mayener Raumes’ een teken zijn van uitdrukking van de volksvroomheid en bijgevolg een wezenlijk deel van de kultuurgeschiedenis van de (Eifel)regio.  En dat ziet men ook op andere begraafplaatsen.  Niet alleen aan de zerken maar ook aan de zorg, de bloemen en de brandende lichtjes.