Nieuwsbrief Nr. 109 - januari 2019

De eenvoud van een houten kruisSoms gaat hij zomaar over begraafplaatsen wandelen, soms met een doel en soms ook niet... Hij beschrijft zijn persoonlijke beleving.


Een foto van fotograaf Patrick Janssens:

Deze foto werd gemaakt op de begraafplaats van de Abdij van ‘t park Heverlee en dateert van december 2016. De foto werd zodanig bewerkt dat dat hij een oude ‘look’ kreeg
Waarom ik deze foto gekozen heb: welnu, omdat je zou kunnen zeggen dat dit graf, het toppunt van minimalisme is (althans voor een christelijk graf). Een zeer eenvoudig klein kruisje in het losse zand, een laatste teken van een volledig leven gewijd aan God.
Graag plaats ik bij deze foto een citaat van Joachim Hacker (1796), want het beschrijft perfect het gevoel, welk deze foto bij mij oproept. Het is een Duitse tekst, die ik zo goed mogelijk probeer te vertalen.
 
Die letzte Wohnung aller sterblichen ist das Grab. Die Leichname aller übrigen Kreaturen der Erde verdunsten auf ihrer Oberfläche; nur der Mensch wühlt seine Brüder unter die Erde, und will ihre Sterblichkeit verbergen, indem er ihnen ein Grab zurichtet. Und, weil er ihnen Unsterblichkeit wünscht, so setzt er ein Kreuz darauf, den Vorübergehenden ihren Namen zu nennen, bis er endlich auch unter der zermalmenden Hand der Zeit seine Endschaft findet.
 
Vertaling:
De laatste woning van alle sterfelijken is het graf. De lichamen van alle andere schepsels dezer aarde verdampen aan zijn oppervlakte. Enkel de mens woelt zijn broeders onder de grond en wil hun sterfelijkheid verbergen door hen een graf te geven. En, omdat we hen onsterfelijkheid wensen, plaatsen we er een kruis op, om de voorbijganger hun naam te noemen, tot ook dit door de  verbrijzelende hand van de tijd verdwijnt.