Nieuwsbrief Nr. 105 - mei 2018

Funeraire symboliek : de uil : een foto van Walter Brems



Deze nachtvogel, die 30.000 jaar geleden reeds werd afgebeeld in de prehistorische ‘Chauvet-grot’ (F), was als ‘vogel des doods’ en als aankondiger van de dood bekend in Egypte en Indië. Op een Sumerisch reliëf uit het 2e millennium vC. herkennen we tevens een uil in de beeltenis van een godin van de dood. Door de middeleeuwer werd hij geassocieerd met onheil en dood. Zo ging men er van uit dat, wanneer de uil 's nachts krijste, er spoedig een dode zou vallen. “Als Bubo funebris ergens neerstreek, dan was dit een teken van de dood” (dixit Plinius). Zo verhaalt een saga dat de dood van Caesar en Augustus werd aangekondigd door de roep van een uil...
 
Voor de Grieken was de steenuil (Athena noctua) één van de attributen van Pallas Athena, waarbij de meeste bronnen verwijzen naar de maangodin Athena Glaukopis (Glaukios), waarbij vooral Athena’s stralende ogen zouden refereren naar de uil. De uil kreeg het predicaat wijsheid mee, omdat Athena tevens de godin van wetenschap en kunsten is.
 
Omdat de uil kan zien in de duisternis staat hij voor christenen ook symbool voor de gelouterde ziel.