Nieuwsbrief Nr. 103 - januari 2018

Begraafplaats Lierveel volk en gids Brigitte Schorrewegen in topvorm


Voor het eerst in lange tijd moest er volk geweigerd worden. Brigitte Schorrewegen had vooraf, zoals ze beloofde, haar zonnedans gedaan en het lukte nog ook: de weergoden waren onze groep goed gezind en het was koud maar droog. Brigitte begon haar betoog met het feit dat slechts vijf grafmonumenten het predikaat “beschermd” opgekleefd gekregen en hoe de stad Lier daarmee omgaat zullen we later wel merken. Op de Mechelsesteenweg wordt enkel nog “bijbegraven”. 
Over het eerste graf met de vermelding “Elisabethville club” had onze gids nog geen informatie kunnen achterhalen. Cornils was directeur van de Lierse jongensschool. Leuk was dat onze gids bijna van elke grafmonument een afbeelding van de “bewoner” had. Edward Careels was architect. Heel veel Lierse gebouwen zijn van zijn hand. Op de laatste rustplaats Verrijdt – Van Pelt toonde Brigitte ons de symbolen die rijkelijk aanwezig zijn. Bovenaan de gesluierde urne en iets lager uiteenglijdende handjes en de zandloper met vleugels. 
Bij de enige grafkapel, Cools , die deze begraafplaats rijk is stonden we letterlijk voor een gesloten deur. De oorspronkelijke bronzen deur bleek gestolen te zijn. Wie, de familie of de stad Lier heeft recent de ingang dichtgemetseld. Het is gewoon schandalig dat een beschermd monument niet fatsoenlijk gerestaureerd kan worden. Brigitte had een resem foto’s bij met afbeeldingen van de mozaïeken vloer en de prachtige glas-in-loodramen. 
Arnold Leroi overleed in Lier tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het duurde een hele tijd vooraleer de Limburgse familie te weten kwam dat Arnold hier begraven werd want in de archieven stond verkeerdelijk Leroy. De familie Berckmans was eigenaar van het Hof van Ringen. Momenteel is modeontwerper Dries van Noten eigenaar. Een monument met een duif doorboort met een pijl. Bij het graf Schul kregen we de uitleg over de afgeknotte zuil. Hier zegde Brigitte dat er een oude man aan het werk was op de begraafplaats die, letterlijk, met een grove borstel monumenten wilde opknappen. De familie Bergmann is hier met vier graven vertegenwoordigd. George Bergmann was liberaal burgemeester. Hij werd burgerlijk begraven wat in die tijd, 1893, niet gebruikelijk was. Daarnaast ligt zijn zoon Anton Bergmann . Hij was advocaat en schrijver van “Ernest Staas” en “Geschiedenis van de stad Lier”. Hij huwde met een notarisdochter Elisa Van Acker. Anton Bergmann stierf in 1874, amper 38 jaar oud. Een pracht van een graf met de uil als teken van wijsheid maar de uil had ook een derde oog en dat bleek volgens Brigitte een verwijzing naar de vrijmetselarij te zijn. Elisa Van Acker huwde na zijn dood met de broer Ernest Bergmann . Die was senator en consul van België te Buenos Aires. Marie Bergmann , zuster, kreeg een eenvoudige grafsteen. Zij was gehuwd met de broer van Jan Frans Willems.
De Kinder nog een voorbeeld van hoe de stad Lier met zijn beschermd erfgoed omgaat. Het kruis is al lang verdwenen. Schandalig! Op het graf Van Acker, de ouders van Elisa, een prachtige bronzen krans misschien wel een werk van Lodewijk Van Boeckel, de kunstsmid. De Strijcker was chirurg te zien aan de symbolen vooraan het graf. Achteraan de zandloper met vleugels en de zeis. Vier van de kinderen stierven op jonge leeftijd, vóór hun ouders. De twee overige zonen deden, dixit Brigitte, goed hun best want samen kregen ze maar liefst 14 kinderen.
. Kunstsmid Lodewijk Van Boeckel had nogal een felbewogen liefdesleven. Zijn eerst echtgenote stierf heel jong en Lodewijk bleef achter met een éénjarig kind. Hij hertrouwde met een dame die goed voor het kind zorgde maar nam wel Rozeke Grandry als minnares. Frederick Pelzer zat in het verzet en hij werd in 1943 in Brasschaat gefusilleerd. De familie Vermaelen bezat een ijsblokkenfabriek. Een zoon zou, volgens de kranten, in 1922 de eerste zelfmoordpiloot geweest zijn. We passeerden het schreeuwlelijk medaillon voor Arthur Vanderpoorten , minister. De familie Van Engelen waren instrumentenbouwers. Bij het buitengaan een gigantische sarcofaag voor de heer en mevrouw Verberckt , fabrikanten van een fabriek van stof per meter. 

Brigitte Schorrewegen kon ons bijna twee uur bekoren met haar verhalen. Na afloop genoten een aantal van ons nog van een felgesmaakte maaltijd.

Jacques Buermans

Foto’s: Leen Otte en Daniëlle Schijn.