Nieuwsbrief Nr. 97 - januari 2017

Het waargebeurde liefdesverhaal van Abelard en Heloïse


Het brengt menig hart in vervoering. Je kunt het platvloers noemen of er in bewondering voor staan, maar het blijft een bijzonder dramatisch verhaal.
Ik had er vooraf over gelezen en toen ik op de begraafplaats “Père Lachaise” te Parijs kwam, wilde ik natuurlijk naar hun graf! Ik wilde foto’s! – waarvan hierbij een paar afdrukken.
Waarover gaat het? De feiten doen zich voor in de 12de eeuw. De moeder van Heloïse was de zus van kanunnik Fulbert die in Parijs in een klooster verbleef. Omdat Heloïse lessen notenleer volgde bij het “Notre Dame-koor” te Parijs woonde ze tijdelijk bij haar oom-kanunnik. Abelard, leraar kerkzang in de “Notre Dame”, was een door de studenten graag gezien prof, jong en aantrekkelijk.
Voelt g’ het al aankomen? Waarschijnlijk goed gedacht, want wat er moest van komen, kwam. Abelard kreeg een intieme relatie met de jongere Heloïse. Zodanig zelfs dan hun liefde zichtbaar werd, doordat Heloïse zwanger werd. Om kanunnik Fulbert tevreden te stellen trouwden ze meteen. Na de bevalling werd het kind bij de zus van Abelard geplaatst, terwijl hij Heloïse naar een klooster stuurde. Hij wilde vrij zijn! Kanunnik Fulbert was dermate razend dat hij een radicale oplossing zocht. Hij gaf drie mannen opdracht Abelard te castreren. De ontmande Abelard koos vervolgens zelf voor het kloosterleven. Hij legde zijn geloften af te Saint-Denis en vroeg Heloïse hetzelfde te doen. Heloïse werd later abdis bij de Benedictinessen. Abelard berustte er intussen in dat hij gestraft werd in het lichaamsdeel waarmee hij gezondigd had.
Heloïse echter geraakte niet los van het gebeurde en miste haar kind. Er ontstond een intieme briefwisseling tussen Abelard en Heloïse. Ze schreef dat ze haar gevoelens voor Abelard boven haar liefde voor God stelde.
Abelard troost, vleit en bemoedigt. De brieven zijn vol van gedempt verdriet. Al droeg Abelard wel een pij, hij werd nooit tot priester gewijd. Hij verkeerde in de onduidelijke staat tussen geestelijke en leek. Abelard stierf in 1142 – Heloïse in 1163. Beiden werden begraven in de kerk te Nogent-sur-Seine.
In 1817 werd hun gebeente overgebracht naar “Père Lachaise”, waar ze uiteindelijk herenigd wachten op de opstanding. Hoe pompeus hun grafmonument eruit ziet, hun echte monument zijn hun brieven, die altijd uitnodigen tot meevoelen en doorfantaseren. Er bestaan boeken en een film over deze gebeurtenis. Toch was ik aangenaam verrast toen ik in het voorjaar 2012 las dat er te Mol, door de groep Ootello-Mamuse, een zangstuk werd opgevoerd “over de hartstochtelijke liefde tussen Abelard en Heloïse – inkom 8 € - reserveren verplicht”.
 
Ik kom graag op een “kerkhof”, ’t is een hof vol verhalen!
 
Tekst : Louis Van Dyck.- foto's Jacques Buermans