Nieuwsbrief Nr. 10 - maart 2003

CrematoriumBrussels crematorium, een fabriek zonder oog voor menselijke gevoelens?


Een donderdagmorgen in februari diende ik een zeer goede vriend naar zijn laatste rustplaats te begeleiden. Plaats van het gebeuren: het crematorium van Brussel of liever “crématoire de Bruxelles”. Ontvangstpersoneel bij de vleet maar Nederlands spreken: mon oeil. Dit is dus geen alleenstaand feit, Philippe Theys meldde eerder al een soortgelijk wedervaren.
 
Erger nog was dat dit crematorium een echte fabriek was waar alle respect voor de overledene onbestaand was. Nu kan ik aannemen dat het in Ukkel een drukke bedoening is maar ik veronderstelde toch dat crematie niet enkel was: het op een zo snelle manier verassen van een lichaam. In de aula, waar men de familie kon condoleren, kreeg men niet meer of minder dan 15 minuten toegewezen. Onze “slot”, zoals dat in luchtvaarttermen genoemd wordt, was 11.15 uur en niet 11.14 uur want dan was uw ruimte nog ingenomen door een andere familie. 11.15 uur dus en stipt 11.30 diende de stoet de aula te verlaten, de volgenden stonden ons reed op te wachten, om zich naar de ceremoniehal te begeven. Daar stond een priester, of wat daar toch moest voor doorgaan, de familie op te wachten. Hij stond achter een soort katheder, volgens mij stond hij precies aan de toog op zijn volgende pint te wachten, en hij ratelde een verhaaltje af zonder enige emotie en zonder op eerder welk ogenblik naar de overledene te verwijzen. Het enige persoonlijke dat in de toegemeten tijd kon één lievelingsmuziekstuk van de overledene te gehore brengen en een, korte, toespraak door een neef. Terwijl de familie en de vrienden afscheid namen van de kist met de overledene werden de bloemstukken reeds verwijderd en werden de bezoekers, manu militari, dat wil zeggen alleen in het Frans, kordaat verzocht de ruimte verlaten want de volgende groep stond reeds te wachten. De uitstrooiing zelf was helemaal een lachertje. Het gezelschap werd, door een bediende van het crematorium, dat wil zeggen ook alleen in het Frans, verzocht de asuitstrooiing bij te wonen. De zonen van de overledenen mochten twee bloemstukken uitkiezen, de asse werd uitgestrooid, de bediende groette de uitgestrooide asse en dat was het dan.
 
Nu zit ik altijd op Antwerpen te kappen. Wel, dat ze in het dorp Brussel dan maar eens een kijkje komen nemen. Het crematorium aldaar wordt beheerd door een intercommunale en die mensen leveren prachtig werk. Men wordt daar op een zeer serene keurige manier ontvangen, naar een van de twee aula’s gebracht waar men ruimschoots de tijd krijgt de familie te condoleren. Dan volgt de uitvaartplechtigheid waar ofwel iemand van het crematorium een mooie boodschap voorleest of waar men de familie of de vrienden uitgebreid de tijd geeft om een persoonlijk cachet te geven aan de uitvaartplechtigheid. De verstrooiing, het dorp Antwerpen bezit meerdere strooiweiden waar, via een beurtrol, om de beurt asse verstrooid wordt. De bloemen mogen daar zo lang mogelijk blijven liggen aan de ingang van de strooiweide. 

Tekst : Jacques Buermans