Nieuwsbrief Nr. 10 - maart 2003

Dichter op het grafpoëzie op de begraafplaats Schoonselhof


Prachtig initiatief van “Hoboken Literair” naar aanleiding van de “Dag van de poëzie”. Met “Dichter op het Graf” brachten een aantal dichters poëzie op de graven van hun overleden broeders. Zo’n 15 moedigen trotseerden het winterweer maar kregen daar in de eerste plaats een prachtig decor van een besneeuwde begraafplaats Schoonselhof voor in de plaats. De rondleiding verliep aan de chaotische kant. Blijkbaar hadden een aantal dichters op het laatste moment afgehaakt, anderen kwamen rijkelijk laat en er was niet op voorhand afgesproken wie wat waar ging voordragen. 

Eerst werd er halt gehouden aan een boom waar men een “dadaïstische” boodschap vond ter herdenking van René Steylaerts, cafébaas en dadaïstisch kunstenaar. Op het kunstenaarsereperk werden bij de graven van Hugues C. Pernath, Nic Van  Bruggen en de recent overleden dichter Gust Gils gedichten voorgedragen door Tony Rombouts en Jean Emile Driessens. Bij Herman De Coninck droeg Jean Emile een gedicht voor over het kerkhof van Port Cros uit de dichtbundel Schoolslag. Op het ereperk werd lang stilgestaan bij Paul Van Ostaijen. Daar kregen de eerder genoemde dichter het gezelschap van Peter Holvoet Hanssen (zie foto) die hier een “performance” deed met een ode aan de onbekende soldaat. Van Willem Elsschot werd enkel zijn “Moedergedicht” voorgedragen. Bij Gaston Burssens kreeg het gezelschap de hulp (?) van ene Wilfried Houjebek , zijn naam was nog niet zo slecht gekozen, want hij brabbelde te veel en te lang. Dan vond ik Didi de Paris veel beter met proza over Sneeuw. Van dat moment was het gezelschap blijkbaar helemaal de pedalen kwijt en wisten ze echt niet meer wat te doen. Dan maar terug naar het kunstenaarsereperk. Nog een gedicht over Gust Gils en bij het graf van Ferre Grignard werd afgesloten met een gedicht van Tony Rombouts “In de muze”. Peter Holvoet Hanssen deed hier weer een “performance” en Didi de Paris eindigde met iets over het overlijden en de begrafenis van een man van  240 kilogram met een enorme … ge weet wel wat. Humoristisch en sarcastisch. Persoonlijk vond ik dit niet slecht alhoewel sommige mensen daar misschien aanstoot aan konden nemen.

Het idee, “Dichter op het Graf”, is zeker voor herhaling vatbaar maar dan dient er toch eerst een degelijk scenario opgesteld worden zodat de dichters de voorziene twee uur kunnen volmaken zonder te veel uit hun mouw te moeten schudden. De helft van de dichters was mij onbekend maar, op onze Nederlandse vriend na, konden ze mij allemaal wel bekoren met wat zij ten gehore brachten.

Tekt en foto : Jacques Buermans