Nieuwsbrief Nr. 102 - november 2017

Funeraire symboliek: De hond


Sinds de klassieke oudheid staat de hond (die reeds bekend stond als attribuut van de Fenicische moedergodin Astarte), symbool voor onvoorwaardelijke trouw, onderwerping en waakzaamheid. Honden pronken van oudsher aan de voeten van edelen op vele exuberante praalgraven, waarbij de hazewind expliciet verwijst naar het adellijk recht voor de jacht, een privilege wat maar al te graag onderstreept werd, ook na de dood…
 
Binnen de ons vertrouwde mythologieën is hij als hellehond (bewaker van de onderwereld) en als gids van de doden, de schimmen of zielen bekend. Zoals Garmr, de hellehond uit de Noordse mythologie staat Kerberos (Cerberus), de driekoppige hond (met een slangenstaart), in de Griekse- en Romeinse mythologie als grommende wachthond aan de poorten van het schimmenrijk, de Hades. Als grafgift begeleiden hondenschedels (o.a. in Tongeren en Mannhagen) dan weer de laatste rustplaats van heersers uit ver vervlogen tijden. De hond als zielen- of schimmen begeleider of als gids in de onderwereld is in veel culturen een vast gegeven. De symboliek die de hond met de dood verbindt heeft meestal een positieve geladenheid. Zijn veronderstelde verbondenheid met de geestenwereld maakte hem tot ideale gids in het hiernamaals of in de onderwereld.
 
 www.walterbrems.be
Een trouwe hond aan de voeten van Margaretha van Bourbon op haar monumentale graftombe - sculp.: atelier van Conrad Meit (Worms 1480 - Antwerpen 1550) naar een ontwerp van Jan van Brussel - Monastère Royal de Brou - Bourg-en-Bresse (F)