Nieuwsbrief Nr. 101 - september 2017

Foto Walter BremsOver funeraire symboliek...


De op grafmonumenten veelvuldig aanwezige mysterieuze symbolentaal  afgestorvenen, over hun plaats in de samenleving, over hun geluk en verdriet, hun liefdes, over ‘de spiegel van hun leven’ dus… 
Symbolen die subtiel verwijzen naar hun persoonlijk filosofisch- of religieus denken, die refereren naar tijdens het leven verworven eretitels, naar pronkerige en hoogmoedige status of een simpel maar eervol beroep, naar roem of blufferige heldhaftigheid, naar pure onschuld, verloren liefde of tevergeefs gekoesterde hoop, naar vergankelijkheid, naar de fragiliteit 
van het leven, het onontkoombare einde of naar een utopische illusie op het eeuwig leven. Graag wil ik in korte bewoordingen met enkele voorbeelden de diepere betekenis van deze beeldtaal en haar oorsprong (summier) belichten.
 
 
 
Het haast blinde vertrouwen in de gedachte dat het aardse leven slechts een vluchtige passage kan zijn naar een amper te definiëren, maar alleszins gelukzaliger hiernamaals, blijft één van die onuitputtelijke en intrigerende facetten in vele culturen. Die symbolische tocht tussen de wereld der levenden en die der doden toont ons ook hoe vergelijkbaar en eensluidend heidense en de ons meer vertrouwde christelijke symbolen wel zijn. Dat veel van onze (nu haast vergeten) symbolen hun oorsprong vinden in oudere culturen, en dit niet alleen bij Grieken en Romeinen, mag ons niet verwonderen.
 
Ik hoop met de later volgende korte symboolduidingen te kunnen bijdragen tot een beter begrip van- en een boeiende zoektocht naar- de nog steeds veelvuldig aanwezige zinnebeelden op onze kerkhoven, oude begraafplaatsen, maar ook intra muros onze oude kerken, die we vaak mogen beschouwen als musea van hoogstaande funeraire kunst...